senachanyeol

creep yazmak o kadar çok istiyorum ki… o kitap benim eski kitaplığımda tozlanmış hislerimin arınması gibi. ilk bölümü yazmak bile o kadar iyi gelmişti ki…ancak o kadar yoğun çalışıyorum ki, bazen gün içinde su içmeyi bile unutuyorum. ama su içmemek bile creep yazmamak kadar zor gelmiyor.o kitap bana iyi geldi, her gece uyuyakalmadan önce iki üç cümle bile yazsam ayda bir bölüm çıkar belki, kim bilir :))  pekala, burada kalan son insanlara, creep dinlemeyi, law and order izleyip olivia benson karakterini örnek almayı unutmadığımız bir güne, günlere…

vampir konulu nomin yazdım :)) aşağıdaki linkten okuyabilirsiniz, isterseniz
          
          
          https://www.wattpad.com/1594514243-tower-of-memories/page/8

neden neredeyse tüm kurgularımda kızıl saçlı jeno kullandığımı merak edip bunu hayatımda biri olduğuna ve onun kızıl saçlı olduğuna inandırmış olan kişiler için, ben kızılım, üç senedir kızıl saç kullanıyorum sebebi bu :))))

yeni nomin kurgum, ‘creep’ yayınlandı *_*

‘peki ya o süre bitince ne olacak jeno? tekrar normal hayatlarınıza mı döneceksiniz?’
          
          arkadaşının yargılayıcı bakışları tüm bedeninde ağırlık oluştururken gülümsedi genç adam. kafasını olumlu anlamda sallarken ‘başka ne olacak sanki’ der gibi omuzlarını silkti lakin bu tavrının ne denli sahte olduğu ikiki için de şüphesiz ki aşikardı. öyle ya, ikisi de biliyordu ki jaemin o eve geldikten sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. 
          
          ‘en kötü ikimiz de içindeyken evi yakarım.’
          
          tüm soğuk kanlılığı ile kurduğu cümlesi alay gibi gözükse de sanki sonun başlangıcıydı. ayakları ne ara kapı pervazına ulaşmıştı bilinmez, omzunu yasladı ve daha da büyük bir gülümseme ile kendini onayladı. jaemin onu bir daha bırakamayacaktı.

valla ozluyor insan

hey,selam. bir yıldan fazla olmuş buraya girmeyeli, ve tam olarak yıllar olmuş bir şeyler yazmayalı. hayat çok garip, belli bir yaştan sonra akışın içinde kaybolup gidiliyormuş gerçekten. şunu da halledeyim her şey yoluna girer diye düşündüğümüz şeyler hallolunca hiçbir şey yoluna girmiyormuş meğer. ben burada büyüdüm, saçma yazılarım oldu, çocukça hislerle tanıştım burada, bazen kendim için yazdım, bazen hiç tanımadığım bir başkasını mutlu edebilmek için. ama şimdi dönüp bakıyorum, her cümlemde duygusal serüvenimi de anlatmışım, okuyunca kendimi, burada kurduğum arkadaşlıkları, tanıştığım ve bana farklı şeyler, hisler, öğreten insanları hatırlıyorum. sanırım bizim neslimizin sığınağıydı burası. umarım hala kullanan herkesin sağlığı yerindedir, umarım mutluluğunuz daimdir. şöyle bir uğramak ve selam vermek istedim sadece, kendinize değerli bakın **

seneler oldu..

Baya oldu konuşmayalı özledim seni yazar hanım :)

SENA DUYDUM KI BANA YUWIN YAZACAKMISSIN ASKIMM