alte.

Tanışıyor muyuz?

sabırsızlıkla beklenen mektuplar
          insan evde yokken gelir her zaman.

kendimi arıyorken, olmaktan korktuğum yerdeyim. 

saat 10'a geliyor. gözümü bile kırpmadım geçen gecede. 41 tane tilki dolaştı beynimin kıvrımlarında. saklambaç oynar gibi denk gelmediler birbirlerine hiç. 41 farklı konu yoktu ortada aksine özne tek kişiydi. ilk tilki "kimseye eğilmez benim boynum" demesiyle girdi kafama. nitekim ben de öyle düşünüyordum. kimse eğemezdi onun boynunu. güç delisi birisiydi. takıntılıydı, sadece kendini severdi. tıpkı benim gibi. ama o gece benim için dizlerinin üzerine çöktüğünde rönesans devriminden daha büyük bi' devrimi başlatmıştı içimde. kendime hep şunu sordum geçen gecede, sen yapar mıydın? bu soru beynimi saatlerce oyaladı. o oyalandıkça tilki sayısı daha çok arttı ve ne zamandır tuttuğumu unuttuğum nefesimi yeni veriyorum. cevap beni tatmin etmedi. çünkü insan ölümün binbir türlü hâlini düşleyebilir hatta kendine göre bir ölüm bile beğenebilir ama kimse ölümünün bir erkek tarafından, en yakıcı duygularla olmasını istemez. ölecektim ama ortada silah olmayacaktı, ölecektim ve ortada bir ben de kalmayacaktı. ölüm kontratını imzalıyorum kanımla. 

uyuyamazsın ama rüyalar görmeye devam edersin. 

bitsin artık şu siktiğimin hayatı. 

mükemmel bir gömlek buldu ama bedenine uygun değil. yenisi de gelmeyecekti. bi' heves etti aldı. içersine biri daha girecek kadar büyüktü. zaten vücut yapacağını ve o gömleğin ona çok yakışacağını söyledi durdu. bir gün çıkageldiğinde üzerinde tanıdık bir şey gördüm. vücudunu geliştirmek yerine gömleği küçülmüştü, her tarafı hata doluydu. kısacası bırakalım o eski ihtişamını, yüzüne bakılmayacak bir duruma getirmişti. 

Özgürlük bu mu? Ta yukarılarda, bahçeler kente doğru tembelce iniyor; her bahçede bir ev yükseliyor. Ağır ve hareketsiz denizi görüyorum, Bouville'i görüyorum. Hava güzel.

iyi uykular peder. 

sustu. konuşmak gereksizdi. bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. biliyordu; anlamazlardı.