srxqws

2026, senden 4 yıl sonra. Senin için 2021, 22, 23, 24 ve 25 hatta belki 26 da gelecektir ama hepsi benim geçmişim. hepsinde sana birisini ne kadar çok sevdiğimden bahsetmişim, bilmiyorum. artık o duyguyu hissetmiyorum. belki de hiç bir zaman hissetmemiştim ve onun bana verdiği ilgiye aç olduğum için normal bir sevgiyi aşk ile karıştırdım.
          
          ben ilgisiz büyüyen bir çocuk muydum?aslında kısmen hayır, ailen seni seviyor. baban duygularını yansıtıp sana sevgisini gösterse de annen hiç bir zaman öyle olmamıştı. genelde duygularını göstermez, çok nadir sarılır ve öperdi. 
          
          kuzenim bana ‘bu kadar sosyal bir ailenin nasıl bu kadar asosyal bir çocuğu var?’ demişti. bilmiyordum ki, insanlarla nasıl kelimeleri yutmadan, heyecanlanmadan iletişime geçeceğim bana öğretilmemişti. her şeyi kendim öğrenmem gerekiyordu her zaman. annemden hem fiziken hem de ruhen uzak büyümüştüm, anneannem beni büyütmüştü ve bir çocuğun en çok ihtiyacı olduğu şeyden uzak büyümüştüm.
          
          muhtemelen evin en kolay ve sorunsuz büyüyen çocuğu bendim çünkü dediğim gibi gelişimim tamamlanamadan yalnız başıma büyümeye çalışmıştım ve bu da daha sessizleşmeme yol açmıştı. yani psikolojik olarak en zor büyüyen çocuk ben olabilirim. 
          
          neyden bahsettiğimi bilmiyorum sadece bir şeyler yazıp içimi dökmek istedim

hayat kandırmak için mi hissetmemize engel olmaz

hiç bir zaman aşık olmak istememiştin, biliyorum. hissediyorum biliyor musun, uzun zaman sonra ilk defa gerçekten bu kadar çok hissediyorum 

yeni yıl

bayağıdır konuşmuyoruz sare, neler değişti neler..

her şeye ağlayasım geliyor regl mi olucam

sen de seviyorsun, o da seviyor ama nasıl hissediyorsun biliyor musun. sanki senden bıkmış ve artık kurtulmaya çalışıyor gibi. ağlayasım geliyor sonra da saçlama diyerek susturuyorum kendimi. bir şeyler ağır geliyor, hiç bir şey bilmiyorum ama sanki bildiğim bir şeyler var ve o benim omuzlarıma ağırlık yapıyor ben de bunu tanışmakta zorlanmaya başlıyorum. belki de eski bizi ölmeşimdir ya da sadece büyük bir yorgunluk

Sare, buraya yazmayalı 1 ay olmuş. Gidiyorum ben buradan, buraya artık yazamayacağım gibi görünüyor. Wattpad kapandı bir kaç ay önce ve yeni telefona geçtiğim için o telefona yükleyemeyeceğim. Sınavdan bahsedeyim, bok gibiydi lütfen ama lütfen aileni bir şekilde ikna et ya sadece 8. sınıfta dershaneye git ya da hiç gitme ve yetenek sınavına hazırlan. Dershane, sana çok şey kazandırdı. Sosyalleşmeden tut aşka kadar, her yeni duyguyu orada farkettin. Arkadaşlarınla kendi duygularından da bahsetmeyi, bunun normal olduğunu, bir insan için endişelendiğini dile getirmeyi bile dershane öğretti bana. Hani diyordun ya 'aşk beni çok geç bulur, sevilmesi gereken birisi değilim' diye, hayır Sare çok yanılmışsın. Evet hâlâ sevilmesi gereken birisi olmadığımı düşünüyorum fakat sevilmeyi, aşık olmayı, birisinin hayatında en değerli olmayı küçük yaşta öğrendim ve bu çok güzel bir duygu. Aşık olmaktan çekinme ve bu sefer ona o sana aşık olmaya başlamadan önce aşık ol, o aranızda tartışırken 'ama ben seni daha önce sevdim!' demeyi çok seviyor belki bu sefer deme fırsatı sende, bende, bizde olur. Görüşürüz küçük Sare, sen hâlâ geçmiştesin ve ben yine bırakıyorum seni arkamda.

Hani derler ya başımdan aşağı kaynar sular döküldü diye, onu tam olarak dün yaşadım

çok sevdiğin şeyler mideni bulandırıyor artık