6.10.2024 saat 1.26. Korkuyorum, tedirginim ve en önemlisi üzgünüm. Ağlayamayacak kadar donmuş vaziyetteyim. Sabah gözümü açıp sosyal medyaya girdiğimde gördüğüm ilk haber Ayşenur ve İkbal oldu… Aslından bu duygulardan çok öfke doluyum. Yazmak istedim. Yazıyorum da. Video düştü önüme, kesilmiş kafasının annesinin önünde oluşu. Kanım dondu. Kaydırıp geçmek istedim ama yapamadım. Dondum kaldım. Aynı görüntüyü defalarca izledim. Bir anne değilim ama o annenin acısını yüreğimde hissettim. O kadın eskisi gibi akıl sağlığı yerinde olmayacak, ölen sadece iki kız değil. Bir insan olmayı becerememiş katil iki ailenin tüm fertlerini öldürdü. Kendini asmasını da izledim ama fark ettim ki içim soğumadı, soğumayacak da. 19 yaşında iki gencecik kız. Daha yolun başında iki gencecik gonca gül. Solmadılar, koparıldılar. Duygularımı ifade edemeyecek kadar öfke doluyum. Bugünü unutursam kanım kurusun. Unutmayın, unutturmayın…