konu o olunca kafam karnaşık bir hal alıyor. 5 ay boyunca ayrıydık ama ne ben onun aklından çıkmışım ne de o benim aklımdan. ilk zamanlar kalbimi cok acıtıyordu bende derin bir iz oluşturmuştu zamanla bu izi sarmalıyordum, sarmalarken onu hatırlatan şeyler çıktı karşıma, acıtıyordu hala canımı sanki her şey taptazeymiş gibi. en sonunda kader bile anladı ayrıyken yapamadığımızı, hoş o zamanlar beraberken de yapamıyorduk, değişmişti ama daha durgun olgun biri vardı karşımda gerçi böyle söyledi... ben şu sıralar sadece arkama yaslanmış onun bana söylediklerini, vaatlerini izliyorum, çabasını görmek istiyorum içimdeki yarayı ben geçiremedim onun geçirmesini istiyorum ne ironik ki yarayı oluşturan da oydu.