Han'ın

Gözümden kan geldi görmüyorsun..
          Kafamda sanrilar sancilarda bilmiyorsun
          Kalbim kulaklarimda ritim bozukluğunda uğrar 
          Sevgim varsayimda,titremiyorsun.
          Bir kucuk odada titrek ayaklar altında çaresizlik 
          Yön gosteriyorsun topla, al ,git dediğin umutlarida..
          En son gördüğüm şey yatağın altındaki tozlu beyaz çorap oluyor 
          Göz yaşların bile kurumuyor,ayak bastigim yerlerde..
          Korkuyorum artık.
          Korkuyorum...
          Kendimden kendimde olan senden herşeyden bir habersiz 
          Yok oluyorum ölümün ucunda ölmeye yakın 
          Ama yıpranıyorum...
          Senden kaçan ben değil benden kaçan da ben değil.
          Korkuyorum beni kendimle sınama kendinle hiç.
          Öylece yürüyorum beni anlamanın sadece benim varisim olduğunu bilmeye.
          
          
          
          

O yola seninle cikmamaliydim
          Bunu bilmeliydim...cümlesi kadar boktan bir şey yok 
          Sonradan geri dönüş olsada,çaba da bile yanında hiç kalır.
          Ukteler vardır...keskelerden daha boktan.
          Hastalıklı bir insan vardır en normalinden bir insan aslında 
          Tek cazasi farkindalik .
          Tek cezası kendini seçmesinin sonucu kendisinden olması.
          Sevgi denen şey iki kişi ile yaşanır tek kiside ise de sizlanir..
          İnsanlar farkında ama kabullenir..
          Kabullenmeyenler ise kendileri ile cezalandırılır.
          Yatarken sarmalanmazsin,yürürken ufka yollanirsin,gün boyu monotonluk ederken bertaraf edemezsin 
          Bu dünyada doğdun bu dünya içersinde bir kutuda öleceksin.
          Bir kutuda yaşadın bin kutudan birinde öleceksin.
          Allah kimseyi kendisi ile sınamasın 
          Allah'ın sevdiği kullarından söyleniyorum
          Beynin hem sınırlarda hem de sanırlarda......
          Ne baştan başlamak ne sondan ne de olduğun yerden fayda etmiyor...
          Ne ölmek ne yaşamak gibi bir şey...