mei

yaşıyorum gündüz vakitlerinde
          inanç ve cesaretle
          geceleri ise
          kutsal ateşte ölüyorum
          
          -geceye övgüler, novalis 

sokak ışıklarının altında bir merdivene oturmuştuk. derince bir nefes aldı, gözlerini kapatıp göğe baktı.
          ne kadar garip ya, dedi. ne kadar garip değil mi? artık hiçbir şey hissetmediğini bilmene rağmen birisinin canını yakabiliyor olması. 
          neden oluyor bu acaba? diye bir düşündü kendi kendine. seslice.
          sanırım geçmişten gelen masumiyetten, dedi. geçmişte en değerlin o masumiyetindi, saflığındı. üstünden yıllar geçse dahi, masumiyetini kaybettiğinde, yine de o saflığına zarar geldiğini hissetmek bence insanın canını yakan.
          sustum. güldü alaycı bir şekilde. kalp kıran bir gülüştü.
          cahillik mutluluktur, biliyor musun? mesela şu an belki senin hakkında 500 tane olay oldu. sen sadece 250 tanesini biliyorsun. ama 500'ünü bilsen mesela eskisi kadar mutlu olmayacaksın. 19 yıllık hayatımda gördüğüm, bildiğim, öğrendiğim tek şey bu. o 250 olayı kafanda, gerçek varsaydığın senaryoyla yaşamak en kolayı. çünkü insan beyni savunmak ister. kırılmamak için bir duvar örer.
          
          yıldızları izledi, sigaralarımızı bitirdik, eski türk tangolarını dinledi. ona eşlik ettim.
          bir şey demedim çünkü benim dünyamda teselli yoktur, yanında oturup susarsın sadece.

nedir bu ansızın sezgilerle yüklü olarak yürekten fışkıran ve hüznün yumuşacık havasını yutan şey? sen de bizden haz mı almaktasın, ey karanlık gece?

o izimi sürdü
          oda oda, sokak sokak
          

oturdu yanıma, sigarasını iyice çekti içine. içmiş de biraz yeni yeni ayılıyor. herkes gitmiş bir biz kalmışız sahilde. " değişik biri miyim ben?" dedi sustu. "neden sevmiyor beni?" diyecekti, duydum. içine attığını aldım, zihnimde sakladım. onu anladım, o durgunluğu, o sakinliği ve o hüznü ben bilirim. " neden öyle düşünüyorsun?" dedim çocuğa, bilmiyorum, diye fısıldadı kırık bir tonla. sol tarafımda cam kırıklarının üstüne yatmış gibi hissettim. özür dilerim, yardım edemedim.

kırmızı çiçekler ve bir mektup geldi
          döküldü fincana kahvenin telvesi
          falımdaki karaltı içimi şişirdi
          zarfın içindeki para destesi
          kader bir araya getirmiş
          maça kızıyla sinek valesi
          

gözlerimi kapattım, açtım ve baktım
          aynadaki suretim hasta ve yorgundu
          arkamda bir karaltı, elinde tırmığı,
          erlik mi göndermişti yoksa tanrı mı?
          derin kuyulara kafamı sarkıtmak mı,
          ya da bir süt gölünde tatlı bir sefa mı?
          beni bekleyen gelecek göklerden bir kat mı,
          yoksa zalim yer altında cani bir hayat mı?
          elini uzattı ve savrulur gibi gözlerim,
          göklerden sevgili bedenime ulaştı.
          bildiğim her şey gerçek miydi masal mı?
          yaşadığım bu hayat sadece bir rüyaydı.
          yeniden nefes ciğerlerime dolduğundaysa
          kendi mezarımın başında ellerimi açtım.
          tek gördüğümse kurumuş toprağın altında
          çaresizce haykıran sefil bir hayattı.

düşünceliyken insan yalnızlığı sevdiğinden
          ben bile yorgun benliğime fazla geldiğimden
          onunkine değil, kendi gönlüme uydum,
          benden kaçandan kaçtım seve seve.

hiç böyle yorulmamış, böyle üzülmemiştim.
          çiğden sırılsıklam her yanım,
          kalmadı diken çizmedik yerim.
          ne sürünebilirim artık, ne yürüyebilirim.

zamanı geri alamam