yazamıyorum, aylardır yüzleşmiyorum kendimle. derin bir sızı sararken bedenimi elmacıklarımı saran kızarıklık ile ele veriyorum kendimi. düşünüyorum uzun uzun her bir anı sanki tekrar yaşıyormuşcasına utanıyorum anılarımdan, en çok kendimden.
darmadağın olmuş zihninin aksine büsbütün kusursuz görünmesine özen verdiğim bedenimle görürler mi sanmıştım acaba kalbimin içini?
görmediler oysa ben tamda bunun için çabalıyordum. kendimi bedenimden ibaretmişim gibi hissetmeme neden olan herkesten uzaklaştığım bu dönemde Selin’e çok kızgınım. kusursuz görünmen yaralarını sardı mı?
çoğaldı.
mükemmel bir kadınken ve çokça arzulanıyor ama sadece ve sadece arzulanırken yüzleşiyorum kendimle, çok üzgünüm. sarıp sarmalanmak ugruna her şeyimi vaad edip yenilmişken bedenimi sarmalayan soğuk eller içimi soğutmaya yetmedi.
yetmeyecek.