Autorka, która zazdrości własnym bohaterom.

Piszę historie o ludziach, którzy mają lepsze życie ode mnie
- i nie, nie jest mi z tym wstyd.
Oni mają dramaty, miłości, rozwój postaci i ktoś się w nich zakochuje.
Ja mam herbatę, playlistę i egzystencjalny kryzys o 23:47.


Moi bohaterowie żyją intensywnie.
przeżywają slow burn jak z filmu.
patrzą na siebie znacząco 
i mają sensowne dialogi.


Ja tylko potykam się o własne myśli.
daję im szczęście, którego sama nie mam i obserwuję z boku, jak fikcyjne osoby radzą sobie lepiej niż ja.

Piszę poetycko, bo emocje są zbyt duże na zwykłe zdania.
Piszę śmiesznie, bo inaczej bym się popłakała.
Piszę historie, w których bohaterowie robią wszystko to,
czego ja się boję - i robią to dobrze.

Jeśli więc trafisz na
miłość, która boli, ale ładnie.
dramat podany z humorem.
bohaterów, którym po cichu zazdroszczę
i autorkę, która udaje, że nad wszystkim panuje.

...to jesteś w dobrym miejscu.

Usiądź wygodnie.
Czytaj.
I pamiętaj: jeśli moje postacie mają lepsze życie niż ja, to przynajmniej twoje może być lepsze dzięki nim