Enise nefes hayat

Uzaktaki sevgili..
          O kadar şey varki içimde senle ilgili 
          Hepsi bi yumru boğazımda dizili..
          Yutsam içim yanar..
          Konuşsam dünyam..
          Şimdi ne gözlerin var bana kalan 
          Nede dokunuşların aklımda kalan 
          Bir sesin var geceler boyu gitmeyen kulaklarımda
          Birde gülüşün içimde baharlar açtıran.
          Masallara inanmayan ben masallara inanır oldum ..
          Bir gün çıkıp gelsen 
          Hani olurda biri vardı diye beni bekleyen ..
          Tüm imkansızlıklara rağmen yatsam dizine 
          Gözlerimi kapatıp ..
          Kulaklarımda yine sesin olsa
          Sonra gülüşün takılıp kalsa aklıma 
          Kokun dolsa ciğerlerime 
          Orda zaman dursa...

Garip başımın derdi bir yürek taşıyorum.
          Anlarsın niçin uzak yerlere baktığımı;
          İçinde yaşanmaz bir dünyada yaşıyorum.
          
          Sabahattin Ali✒

Hiç unutamam derler ..
          Unutmam derler...
          Ve unuturlar...
          Unuturuz...
          Unutursun...

Şiir gibi okudum seni,
          ve şair gibi sevdim;
          adını yazdım gecenin gamzesine,
          yıldızlar topladım, 
          ayı parlattım senin için…
          
          Neler geçti hayatından,
          kimler sevdi seni 
          sen hiç anlamadan?
          Hiç unuttun mu kendini,
          bir yabancının koynunda?
          Hatırlayamadığın oldu mu adını,
          baktığın terli aynalarda?
          Benim gibi uyandın mı hiç, 
          kendinsiz ve yabancı?
          
          Anlamsız cümleler,
          ışıksız geceler gibi…
          Boş hayaller,
          beceriksiz aşklarım gibi…
          Hala aklımda ismin,
          aptal bir filmi yeniden izler gibi…
          

İnsanlar diyorum;
          Sever gibi,önemser gibi,
          İlgilenir gibi,umursar gibi,
          Arkanızda gibi,var gibi,
          Hep gibi ama
          Aslında  HİÇ gibi...
          

Bir Şaman öğretisi şöyle der:
          Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz...
          Nehirler kendi suyunu içemez.
          Ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez.
          Güneş kendisi için ısıtmaz.
          Ay kendisi için parlamaz.
          Çiçekler kendileri için kokmaz.
          Toprak kendisi için doğurmaz.
          Rüzgar kendisi için esmez.
          Bulutlar kendi yağmurlarından ıslanmaz.
          Doğanın anayasasında ilk madde şudur:
          Her şey birbiri için yaşar!
          Birbiri için yaşamak, doğanın kanunudur...
          Eski çağlarda yürürlükte olan bir anlayıştı bu.
          Bütünlüğü anlatırdı, özü iki cümleydi:
          "Ben, biz olduğumuz zaman ben olurum."
          "Ben, ben olduğum için sen, sensin."
          
          

Günaydın  keyifli pazarlar☕️
          
          Yahu kadın!
          Ben seni darmadağın seviyorum.
          Nedir bu derlitoplu olacağım derdi?
          Saçın dağınıkmış
          Üstün başın berbatmış
          Yüzün gözlerin yorgunmuş
          Bunlardan bana ne?
          Geceler boyu yüzüme gözüme bulaşan başkası sanki!
          Ben seni benim dağınıklığıma karışasın diye sevdim.
          Hangi ağacın bir diğerine karışmış kökleri düzgün ki?
          Hangi dağ bir öbürünün hizasında?
          Hangi göl kıvrım kıvrım değil?
          Hangi bulut öyle, onlar kadar dağınık?
          Onlar kadar güzelsin diyorum.
          Uzayan gölgem ol,
          Karanlığınla bile dokun, yeter diyorum
          …Dinletemiyorum.”