tnbrsnma

43. Bölüm “Yüzleşmenin Yüzsüzlüğü” yayımda. İyi okumalar dilerim.

          43. Bölümden alıntı:
          
          Aslında bu cümleler, içmeyen ve kafası normal olan Hazal’ın da ona hep söylediği tarzdan klasik cümlelerdi. Ve büyük oranda ciddi ve kendimden emin de durduğuma emindim. Ama o her nasılsa beni biraz daha inceledikten sonra direkt Ilgım ile Nisa’ya döndü ve “Ne kadar içti?” diye düz bir şekilde sordu.
           
          Kızlar onun doğrudan kendileriyle muhatap olmasıyla ne yapacaklarını anlık bilememişlerdi. Bir ona bir bana bakıyorlardı.
           
          Şaşkınlıkla gözlerimi kırpıştırırken ona “Hey, neden bana değil de onlara soruyorsun?” diye çıkıştım. “Sarhoş değilim.”
           
          Onu görmek yine son olanlar yüzünden içimdeki vicdan azabını ve suçluluğu körüklese de bu hisler o an baskın değildi, alkol anda kalmamı sağlıyordu. Kopkoyu mavileri kızlardan yüzümü bulurken sabırla “Ne kadar içtin?” diye bu sefer bana sordu.
           
          Duraksadım ve yakışıklı yüzüne alık alık baktım. Birkaç saniye öylece bakışmıştık.
           
          Ardından kendim de meraklı bir şekilde kızlara döndüm. “Ne kadar içtim?”

Selammm

Yakamoza yeniden başladım ve ilk karşılaşma sahnelerini okuyunca duygulu bir anne gibi hissediyorum gözümüzün önünde büyüdü keratalar

Herkese mutlu, hayırlı, sağlıklı bayramlar♥️

ben bölümü okumaktan çok korkuyorum ya napcaz

YAKAMOZ 42. Bölüm “Tarihin Tekerrürü” yayımda. İyi okumalar dilerim.

Acaba yakamoz karakterleri hangi manifest kizi

42. Bölüm Tarihin Tekerrürü’nden alıntı;
          
          Ruh hali beklediğimden o kadar farklı ve… Normaldi ki içimdeki huzursuzluk gitgide daha da katlanıyordu. Neden böyle davranıyordu? “Kunter…” diye mırıldanmamla devam etmeme izin vermeden “Sen de içersin diye düşünüyorum?” dedi önündeki tepsiye bir rakı bardağı daha eklerken.
           
          Duraksadım ve başımı olumsuz anlamda sallarken “Sanmıyorum,” dedim. Midem boştu ve aç karna rakı içmek istemiyordum. Bir şey yiyesim de yoktu.
           
          Kopkoyu mavileri beni geri buldu ve o hiçlikle gözlerime bakarken dümdüz bir şekilde “Neden?” diye sordu. “Sana verdiğim sözü tutmuş olurdum.”
           
          Bakışlarımı anlık ondan çekerken eskiden hep yemek yediğimiz masaya baktım ve boş olduğunu ancak o an fark ettim. O halde masayı buraya değil başka bir yere kurmuştu.
           
          ““Sen az önce balık isteyince aklıma ne geldi, bir gün seninle rakı balık yapalım. Evimizde, terasta.””
           
          Ona bocalamış bir şekilde geri döndüğümde bana aynı şekilde donuk bir düzlükle bakmaya devam ediyordu. Ne diyeceğimi bilemeyip ben de ona öylece baktığımda hafifçe nefes verip “Peki, istemiyorsan zorlama yok,” dedi. Dudağının kenarı hafifçe yukarı kıvrılmıştı.
           
          Ama gözlerine ulaşmadığını gördüm.
          

bir ay olmuş bu zaman niye böyle hızlı ya. sevinsek mi üzülsek mi bilemedim günaydın bu arada