'𝓛𝓲𝓵𝔂.

Savaşın ortasında vurulmak mutlaktır.

Ben, düşkün bir hazan yaprağıyım; sen taze bir bahar arzuluyorsun.

Son dileğimdi, güzel yüzün.

Hüznün rengini almış saçının her teli,

Seninle bir kışın silikleşmesi on senemi aldı. Sensiz bir yaşamı silmek, otuz iki yıl.

Hep mi kahırsın.

Kirlettiğin aşkınla, hiç bir çiçek açmaz bundan sonra.

Zambaklar en ıssız yerlerde açar,
          Ve vardır her vahşi çiçekte gurur.
          Bir mumun ardında bekleyen rüzgar,
          Işıksız ruhumu sallarda durur.

Eğer bir gün yanına uzanır, yıldızları izlerse seninle benim gibi; sorarsa göğsündeki zambağı, silik bir anı, dersin hakkımda.

Sanata ruhumu veririm derdi, zerresine kadar sanattan oluştuğunu her gece kulağına fısıldadım.'