Hadi, durma, salla rafları. Belki bir kitap düşer ve içinde bir ben bulursun. 

Ben, kitap karekterlerini dost edinmiş, okuduğu her kitabın zihnine kazınan paragrafında kendinden bir parça bulan biri.

Ben, kalemimden dökülüp, kağıdı mühürleyen cümlelerde gizliyim.

Ben, Sümeyye'nin çelişkilerin pençelerine takılmış hayalleriyim.

Ben, Yusuf'un geçmişine takılmış biriyim. Dizginleyemediği öfkesi, öfkenin peşi sıra gelen pişmanlığı.

Ben, Emir'in avuçlarından sakladığı ruhum. Kayıplarıyla kutsanmış, ördüğü taştan duvarları siyaha boyayan o ruh, benim. 

Ben, Rümeysa'nın sessiz çığlıklarıyım. Boğazını yırtarcasına kopardığı feryatlara kulak tıkayan herkes benim. 

Ben zihnimin en mahrem yerlerine pusu kurmuş, diğerleriyim. 

Hadi, durma, devam et. Tozlu sayfaları karıştır ve yıllanmış tozların ciğerlerinde bir iz bırakmasına izin ver.




https://www.tumblr.com/blog/kudusungelini

https://twitter.com/offendeddaisy?lang=tr