hk

Merhaba, acaba beni hatırlıyor musun?

Hayat öyle saçma ve iğrenç oluyor ki, zamanında "tek dostum" dediğin kişiler bile ayna karşısındaki görünüşün yüzünden saatlerce ağlamana rağmen sözde "şakalarını" yapmaya devam ediyorlar.
          
          Hayat öyle saçma ve iğrenç oluyor ki, ne kadar iğrenç gözüktüğünü düşündüğünde sana kızan insanlar aynılarının kat ve kat kötülerini sana söyleyebiliyorlar.
          
          Belli de, Taegyu'yu tekrar yayınlamalıyımdır.

          
          Pek çok işi aynı anda yaparken insanlar hastalanmamdan korkuyorlardı. Oysa ki ben aynı anda Fransızca, İngilizce, Yazarlık, Piyano, Kano ve daha birçok şeyi aynı anda yaparken yaşıyordum. Ama insanlar yorgunluktan bayılıp kalınca kızdı bana.
          
          Şimdi yapmıyorum onları, ama ne dinlenebiliyorum, ne de nefes alıyor gibi hissediyorum. Sadece vücudumda morluklar çıkmıyor, öleceğimden kimse endişe etmiyor.
          
          Herkes iyileştim sanıyor ancak ben aslında şimdi hasta oluyorum, yaşarken ölüyorum... 

Az önce bir dostum bana, kendini en çok da kendinden korumalısın dedi. Sevdiğim adamın zaten bana zarar vermeyeceğini, en çok zararı kendi kendime verdiğimi söyledi...

En kötüsü asla yalnızca ağlamak olmadı. En kötüsü, ay bile bana acırken, sessiz haykırışlarla küs uyuduğumuz için daha da fazla gözyaşı dökmemdi. 

Ne kadar da kolaydı "Boş ver." demek,
          Ne kadar da acınasıydı boş verememek. 

Bazen tek bir kelime, çokça şey hissettirirdi.
          
          Anlamıyorum aslında hâlâ. Her defasında kendimde buluyorum suçu. Başka bir seçenek bile yok aslında.
          
          Dayanamıyorum, zihnim patlayacak gibi oluyor, arada vuruyor böyle ve düşünmeye başlıyorum. "İnsanlara, sırf hasta bir çocuğa bakarken neler çektiğini anlatmak için mi baktın sen bana?" "Büyük olan senken, her seferinde ağlayabileceğin bir omuz ve terapist bulmak için mi yetiştirdin sen beni?" "İnsanlara beni anlatarak kendinizle övünebilmek için mi büyütüyorsunuz beni?"
          
          Bazen neden bu kadar zor olduğunu da düşünürdüm. Pek çok şeyin. Bazen sevilmek, bazen sevmek, bazense yaşamak. Meditasyon yaptım, yoga yaptım, yorgunluktan uyuyayım da düşünmeye vaktim kalmasın diye bedenimin her zerresini harcadım.
          
          Duvar oldum, hiçlikte yaşadım, küçücükken bile çirkinim diye benimle kimse oyun oynamadı, sen de. Her gece çığlıklar atarak kabuslarla uyandığımda, sizin yatağınıza sığınmak istediğimde ittin beni. Şimdi bile kimseye söyleyemesem de korkudan her gece açık ışıkla, aynaları örterek, kapımı kapayarak yatıyor ve bazı geceler yine de ürküyorum.
          
          Ancak sen ve senin hissettirdiklerin büyüttü beni: "Anne." Sen, karın yağışı kadar güzel ve bir o kadar da soğuksun bana. Sen, değersiz misafir çocuklarını canından öteye koyup beni unutacak kadar uzaksın bana. Ve sen, her defasında böyle ilerlerken bazenleri de beni mutlu ettiğin için yanlışsın bana. Bunları yapıp benim kafamda kuran bencil bir piç ve değer bilmeyen bir evlat olduğumu düşündürdüğün için, en çok da bunun için yanlışsın bana.

Anne olan da her zaman sendin; ben rol yapamayacak kadar kötüyken bile kendi dertlerinle omzumda ağlayan da her zaman sen oldun.
          
          Büyük olan da sendin, en küçük olan da...

Neden kimse kimseye güvenemiyor Lavinia? Yalnızca sen ve benden söz etmiyorum, biz değiliz bu konu. Ben, güvenemiyorum Lavinia. Zaten sen de bu yüzden gitmedin mi? Neler söylersen söyle sana güvenemedim diye gitmedin mi Lavinia?
          
          Özür dilerim, güvenemiyorum ben. Özür dilerim çünkü kimse bana bir şey anlatmazken birine bir şey anlatmak parçalıyor ruhumu. Kimse dizlerinin kanadığını bile söylemezken ben düştüm diyemiyorum onlara Lavinia. Bazı vakitler geliyor, söylüyorum onlara. Sonra saatlerce yük gibi, çöp gibi hissediyorum ben.
          
          Sana da söylemedim mi sanki? Söyledim elbette. Nefes bile alamıyorken çareyi aradım sende. Panik atak geçirirken bile sakinliği istedim seninle. Şimdiyse yalnızca değersiz, çöp ve yük gibiyim ben Lavinia. Adını gizliyorum ki, sen de bilme Lavinia.

Ciğerlerimdeki tüm hava akışı bitene dek, kalbim atmayı bırakana dek ve cansız bedenim toprağın altında huzur bulana dek nefes alamayacakmışım gibi...