valkunt

این داستان را که بخوانی، قدر سلامتی‌ات را می‌دانی
          و می‌فهمی چه نعمت بزرگی را، ناآگاهانه، در اختیار داری…
          هه‌ری دختری‌ست که پشت شیشه‌های بیمارستان زندانی شده.
          از کودکی تا نوجوانی، زندگی‌اش در راهروهای سفید و اتاق‌های سرد گذشته؛
          جایی که در آن بزرگ شده و هم‌زمان با بیماری‌اش جنگیده است.
          او مبتلا به فیبروز کیستیک است؛
          بیماری ژنتیکیِ شدیدِ تنفسی که از کودکی آغاز می‌شود
          و نفس کشیدن را به نبردی هرروزه تبدیل می‌کند.
          هر روز، نیمه‌جان روی تخت دراز می‌کشد؛
          سرم در دست،
          و سهمش از زندگی فقط تماشای بیرون از پشت پنجره‌هاست.
          هه‌ری به هم‌سن‌وسال‌هایش حسادت می‌کند،
          به مردمی که آن‌سوی شیشه‌ها
          زندگی عادی و نرمالی دارند؛
          همان چیزی که او هرگز نداشته
          و هر روز آرزویش را کرده است.
          هر صبح که بیدار می‌شود،
          به خودش قول می‌دهد این‌بار درمان را جدی‌تر بگیرد،
          قوی‌تر باشد
          و از این بیمارستان لعنتی رها شود.
          اما آیا…
          روز آزادی،
          واقعاً قرار است از راه برسد؟
          https://www.wattpad.com/story/405620402?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=moonriver85

وای آرام،یادم رفته بود اینجا هم هستی..

چقدر دلم میخواد اینجا باشی.

سلام عزیزم . ببخشید بی اجازه وارد مسیج بوردت میشم . 
          یه سری از نوشته هام رو آپ کردم . اگه دوست داشتی حتما بهشون سر بزنن . دوست دارم نظرت رو بدونم . 
          https://www.wattpad.com/story/358988318?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=story_info&wp_page=story_details_button&wp_uname=Renaissance_Moon&wp_originator=v3RS%2BuZ81%2B77xVHc5erSHGwzIObPDHFxVZQEEvK9Mw9Q4A8UGYTrC8sbABZUGjlz6TXXDs36CMQTV1ikjxxWsBg7EC11yl%2Bz5Re0o5p6ihFMqo5HinFFonHGxPTsUiRS

بعد از مدت‌ها داشتم فکر می‌کردم نکنه واقعا دوستش دارم؟ و تو خیابون قدم می‌زدم 
          و دوعه صب رو سرم بارون گرفته و خیلی خستم برای رفتن یه جای گرم سقف دار 
          و متاسفانه انقد بزرگ‌ شدم که همه دوستام کار و زندگی دارن و این ساعت خوابن 
          حوصلم سر رفته 
          

دلم برای وقتی همه اینجا بودنو وضعیت جوری بود که یکی کامنت می‌زاشت همه می‌فهمیدن و دربارش حرف می‌زدن تنگ شده 
          انگار اینجا یه محله‌ی قدیمیه که دیگه همه جوونا بزرگ شدن‌ و ازش رفتن و ماییم که موندیم دیگه برامون مثل قبل نمی‌شه 

بعد از صد سال اکانتم برگشته
          نصف کتابایی که می‌خوندم نیستن 
          نصف دیگم از آخرین بار آپ نشدن
          شهر ارواح:

He تقریبا تموم شده 
          و با ادیتورم داریم رو جزئیات آخرش کار می‌کنیم چون می‌خوام چاپش کنم 
          پس از اینجا پاک می‌شه 
          شاید بعدا دوباره گذاشتمش
          ولی به هرحال فکر نمی‌کنم از اون سبک داستانایی باشه که افراد اینجا می‌خونن 

اگه دیوانه شدم بدونید همش تقصیر شخصیت‌های داستانامه
           

جوری که هیچکس He رو دوست نداره <<<<