vedaportresi
maruz kalmak; yemediğin yemeğe, gitmediğin ülkeye, okumadığın kitaba, tanımadığın insanlara, yaşamadığın hayata, taraf olmadığın bir kavgaya.
maruz kalmanın yorgunluğu.
vedaportresi
vedaportresi
bak sana ne diyeyim. bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir, Meryem. bir ananın rahmine hiç benzemez. kanamaz sana yer açmak için genişlemez.
vedaportresi
neylersin ölüm herkesin başında.
uyudun uyanmadın olacak.
kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
vedaportresi
kıtaları ipek bir kumaş gibi keser biçerdik. kelleler damlardı kılıcımızdan.
bir biz vardık cihanda, bir de küffar…
zafer sabahlarını kovalayan bozgun akşamları.
ihtiyar dev, mazideki ihtişamından utanır oldu. sonra utanç, unutkanlığa bıraktı yerini,
“ben avrupalı’yım,” demeye başladı,
“asya bir cüzzamlılar diyarıdır.”
avrupalı dostları, acıyarak baktılar ihtiyara ve kulağına:
“hayır delikanlı,” diye fısıldadılar, “sen bir az-gelişmişsin.”
ve hristiyan batı’nın göğsümüze iliştirdiği bu idam yaftasını, bir “nişan-ı zişan” gibi gururla benimsedi aydınlarımız.
vedaportresi
vedaportresi
oysa ölüm değirmeni dönüyor.
vedaportresi
vedaportresi
Fars masalları şöyle başlarmış:
"biri var idi, biri yok idi; Allah'tan başka hiç kimse yok idi."
vedaportresi
avareyim, asûdeyim, yorgunum.