Jula🌟💫

czasem żałuję, że tak łatwo spisałam swoją przyszłość na straty
          
          może jeszcze zdążę to odkręcić

czasem żałuję, że nie piszę długopisem po kartce, ale często się nudzę, więc możliwe, że kiedyś zrobię manewr "kopiuj - wklej". kiedyś nie teraz. teraz piszę tu te wszystkie swoje głupoty. nie wiem dlaczego. może potrzebuję. nie wiem. nikt tego nie czyta, ale nieszczególnie mnie to obchodzi. w sumie to nawet to lubię. wystukam sobie jakiś zlepek bzdur i tylko ja wiem, o co chodzi. fajne

dziwne
          dziwnie jest czuć, że zaraz coś się rozsypie, gdy zbyt długo jest w porządku, będąc jakby przyzwyczajonym do tego, że jest po prostu źle
          dziwactwo
          a może czujność?

ostatni tydzień był emocjonujący, ale w negatywnym tego słowa znaczeniu.  
          codziennie głowa bolała mnie tak, że myślałam, że eksploduje jak kichnę. wszystko, co się działo przytłaczało mnie tak bardzo, że pod koniec każdego dnia miałam ochotę wyć. ale tego nie robiłam. płakanie jest głupie. tydzień próbowałam obejrzeć ten sam film i za każdym razem zasypiałam, ale nie dlatego, że mi się nie podobał tylko dlatego, że byłam wykończona. przez chwilę poczułam się, jakbym cofnęła się pięć lat wstecz, kiedy to codziennie marzyłam, żeby nie musieć już nic. nie budzić się już nigdy. okropne to było, nie tęskniłam za tym. ani trochę. jednak jest to dowód na to, że problemy z psychiką nieleczone od czterech lat potrafią odstawić niezły teatrzyk. nigdy nie wiesz, kiedy to znowu wróci. taki dreszczyk emocji, taka niepewność, niespodzianka.
          obecnie mam przed sobą ostatnią prostą. ostatnią bitwę do wygrania. na ten moment. uda się - fajnie. nie uda się - chujowo, ale coś wykombinuję. może. no cóż. nie mam planu. na razie. oby tylko na razie. nie mam pojęcia, jak skończę. nie wiem, po prostu kurwa, nie wiem, jak będzie. przesrane tak nie wiedzieć nic, co? 

w gównie po same uszy. 

kurwa mać 
          strażacy wrócili

Stara, jak opuścić tę platformę? 
          Doszłam do tego poziomu, że nie piszę, nie czytam, nie biorę udziału w RP, nie biorę udziału  w debatach na tablicach, nawet już nie traktuje tego miejsca jako pamiętnika/notatnika. 
          Miejscem interakcji z losowymi ludźmi z neta również przestał watt być, bo tak po prawdzie uświadomiłam sobie, że to bez sensu, bo i tak nie mam czasu podtrzymywać tych relacji, a z niektórymi nawet nie chcę, bo nie utożsamiam się z ich wpisami/poglądami, widzę, że nie dobrana byłaby z nas kompania. 
          
          A mimo to, dzień w dzień tu wchodzę. 
          Tak dla zasady.
          I wizja odejścia wydaje mi się taka obca.

nie wiem. 2025 był. i tyle. nic specjalnego, stary syf. czasem było śmiesznie, czasem dziwnie. nic wyjątkowego się nie działo. dalej stoję w miejsu, czekając na sensację, bo jestem zbyt leniwa, by się ogarnąć. patrząc na to ile mam lat, powinnam to zrobić już dawno, ale jak się okazuję, to nie robota dla każdego. żyję bo tak. jakoś mnie to szczególnie nie ekscytuje
          cóż no. czekam na następny syf
          pzdr :')

chyba dotarło do mnie w końcu, że chyba nie do końca wyleczyłam się z depresji. nie chcę nią zasłaniać swojego lenistwa, ale musi w tym gównie chodzić o coś jeszcze. dawno temu psychiatra naszprycowała mnie serotoniną i uznała "będzie pani zadowolona" i wieco co? ta, no właśnie
          
          nauczyłam się udawać. dla własnego dobra, bo mieć depresję w tych czasach to jak być przeziębionym
          
          nie wiem i chyba nigdy wiedzieć nie będę, co ostatecznie jest ze mną nie tak
          
          taki element zaskoczenia

Znowu mnie wylogowalo i nie mogę się zalogować XDDD