Daha bu yıl başlamadan başladı benim çıtırdamalar. Hâlâ da devam ediyor.
Kanım , canım dediğim kişilerden bir bir uzaklaşıyorum. Kimisine göre suçu bana yıkmak daha kolay geldi kimisi de hiçbir sik demeden gösterdi.
Hep şeye inanmışımdır
Asla bir insanın dış görünüşü onu yarım yapmaz.
Eğer içinde empati ve merhamet duygusu yoksa bir insan bana göre yarım kalmıştır ve asla o kişi kendini tamamlayamaz.
Sorsan herkes kendince haklı çıkar ama bunlara sahip bir insan olayları kendi üzerinde de düşünür ve öyle karar verir.
Herkes menfaat, çıkar peşinde.
Beni çok iyi tanımalarına rağmen yaptıkları bu saçmalıklara devam etmeleri onları benim gözümde değersizleştirdi. Kendilerini o kadar tuhaf bir hale getirmişler ki şu an hepsinden tiksiniyorum.
Her zaman iyi bir şekilde yaklaşmaya çalıştım hepsine.
Üzülmesin ağlamasın diye çırpındım. Kimi zaman elimden bir şey gelmedi kendimde ağlamaya başladım. Kendimi unuttum
Ama ne oldu
Sorunları mı çözdüm?
Hayır sadece birkaç dakika da olsa iyi hissettirdim. İyi gelmemiş miydi yoksa?
Peki ya ben?