Ne kadar garip bir şeymiş, yeniden burayı görmek. Hayatımın ilk sezonuna dönmüş gibi hissediyorum. Liv yazmışım ismime hiç de anlamı yok oysa. Naz benim adım, şimdi inci diyorlar peri diyorlar ama ben Naz'ım. Ben panosuna her gece uzun uzun iyi geceler mesajı yazan Betty'nin, abla diyerek peşinde sürekli küçük çocuk gibi dolanan Işıl'ın, sürekli dm rp yaptığımız bazı geceler hiç ummadığım anda dertleştiğim Ada'nın, şimdi hiç görmek istemesem de bir aralar canım olan Eda'nın Nazıyım. Ne kadar da garip. Hepsini ilk tanıdığım anı hatırlıyorum, burada ilk yazdığım kitabı, üstten düşen bildirimlerin beni ne kadar mutlu ettiğini. Şimdi o kadar çok sevmeyen kazandım ki içlerinde kendime bazen yer bulamıyorum. Nereye gitsem ait hissedemiyorum. Ama ben buraya gerçekten ait hissetmiştim. Üzülüp ağladığım çok an olmuştu ama ben hepsinde içten içe ne kadar mutluymuşum. Işıl varken ne kadar da güzelmis hayat, Ellayla birbirimizi gerçekten kırıp dökmekten kaçarken ne kadar da güzelmiş. Bana rpyi burası öğretti, instagrama sokayım burası ne kadar da güzelmiş amk. Hayatımın en güzel yıllarını harcamış gibi hissediyorum bazen. Bazen yorulup düşüyorum ve bana kolayca kalk diyorlar, gücüm yetmiyor diyemiyorum. Burası gücümün yettiği nadir yerdi. Ağlamak istemiyorum ama buradaki zamanlarımı düşününce hissettiğim sadece yanaklarımdan süzülen gözyaşları oluyor. Üzülmüyorum çünkü biliyorum her güzel şeyin sonu vardır. Ama üzülüyorum keşke o yaşıma bir daha dönebilseydim. İmkansız işte. Her yıl büyüyorum ama öyle ki hayatımdaki bir ay bile benim için bir sene gibi uzun ve inişli yokuşlu. Rp yaptığımız zamanlar çok güzeldi, hiç unutamıyorum. Burada bile hasım edinmiş insanım ben iflah olmam. Tanıdığım arkadaşlıklar, kurduğum ilişkiler, aile dediğim kişiler.
