Dreich.

Sanki hiçbir şey uyaramaz
          İçimizdeki sessizliği
          Ne söz, ne kelime, ne hiçbir şey
          Gözleri getirin gözleri.
          Başka değil, anlaşıyoruz böylece
          Yaprağın daha bir yaprağa değdiği
          O kadar yakın, o kadar uysal
          Elleri getirin elleri
          Diyorum, bir şeye karşı komaktır günümüzde aşk
          Birleşip salıverelim iki tek gölgeyi.

Ağlasam sesimi duyar mısınız,
          Mısralarımda;
          Dokunabilir misiniz,
          Gözyaşlarıma, ellerinizle?
          Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
          Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
          Bu derde düşmeden önce.
          Bir yer var, biliyorum;
          Her şeyi söylemek mümkün;
          Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
          Anlatamıyorum.

Annem çok küçükken öldü
          beni öp, sonra doğur beni.

Mutlu yıllar 

Yıldızlar, karanlığın içindeki sessiz umutlardır; bakmasını bilen için her biri ayrı bir yol gösterir.

Kimseler kalmamış mı burada

Zamanla anlıyorsun ki; bazı yaralar kabuk bağlasa da hiçbir zaman tam olarak iyileşmiyor. Sessizliğin içinde taşıdığın fırtınalar, başkalarının göremediği kadar büyük olabiliyor. İnsan bazen gülümseyerek susuyor çünkü anlatmanın hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini çoktan öğrenmiş oluyor. Ve bir noktadan sonra, kırıldığın yerden büyümeyi öğreniyorsun. Artık kimsenin anlamasını beklemiyorsun; çünkü en derin acılar, kelimelere sığmayacak kadar sessizdir.

Çünkü ikimiz bir olsak ateşe verirdik bu şehri.

Yanımda olmasan da, kanımdasın zaten
          Ah yine sevebilirim, hayatı
          Ah yine bulabilirim, aşkı 
          Ah yine duyabilirim sanki içimde çalan o şarkıları.

Bildiğim tek şiirsin, 
          anlamın derin, aklımda kal.