Bazen tekrardan birine guvenip guvenemeyecegimi cok merak ediyorum. Geceleri her uykumdan uyandığımda seninde benim gibi hissedip hissetmediğini dusunuyorum
Eskiden biri senin hakkında herhangi bir şey soylediginde seni direkt savunabilirdim. Çünkü seni tanıyordum. Seni bu hayattaki herkesten daha iyi tanıdığımı sanıyordum.
Yapmaz dedigim ne varsa yaptın, o öyle biri değil dedigşm her an aslında tam da oyle biriydin ve ben bunu cok geç gördüm. O kadar saf sevdim ki seni, sen bana sövsen, korkunç davransan bile tek sözüne affedecek kadar saf sevdim seni karsilik beklemedim.
Ben seni sevmeyi sevdim.
Oyle ki kafamdakinden farklı biri oldugunu fark etmeye basladigimda bile reddettim. O gün emir gozumu acmak için cok cabaladi ama onu elimin tersiyle ittim, cok sinirlendim. Yediremedim kendime.
Emir hakliydi, bende bunun bilinciyle o gün seni savunamadim. Yaptigin her sey bir yana ben seni savunamadim ve bu gercekten bittigini hissettirdi.
Haksızsan haklı yapardım, suçluysan suçsuz duruma getirirdim, üzgünsen mutlu olmani saglar , sinirliysen de torban olurdum.
Benden baska kimsen olmadigini biliyordum. Kendini bu kadar net ifade ettigin bir baskasi daha yoktu. Ondandır en yakın arkadasşn olduguma cok inandım.
Sen hep beni psikologun olarak gördün ve ben hala daha bunu kabul etmeye çalisiyorum. Yine de bence orda bir yerlerde gercekten bir aralar dosttuk
En azindan 2024 de öyleydik.
Bana yaptigin her şeyi hatirladikca kalbim o kadar sıkısıyorki. Neden yaptigini bile anlamıyorum
Bir seyler oldugunda neden ilk benden vazgectigini anlamıyorum. Hiç arkamda durmamis olmana inanamıyorum.
Yine de tüm bunlara ragmen icimde hala daha derdini dinlemek gibi kucuk bir istek var. Aglayacak omzun olmak gibi bir hayalim var.
Bir gunlugune de olsa 2024 halinle konusmak için ödeyemeyeceğim bedel yok.
Bu insanın hayatta en cok dostuna ihtiyacı olur ya, sen nasi yasiyosun ben onu anlayamiyorum