Witam cię. W moich wierszach poruszam tematy głębokie, te które bolą i te, które cieszą. Moja poezja jest jak recenzja unikatowych okularów, nie zawsze różowych, choć czasem pojawiają się takie refleksy. Nie ubolewam nad innością, zamieniam ją w sztukę. Tworzenie jest właśnie moim różowym refleksem. Opisuję prawdziwie albo wcale. Każdy z nas ma swoje własne okulary, przez które nauczył się patrzeć albo wciąż się tego uczy. Czasem szarobury obraz potrafi wymazać nawet najmniejsze, najpiękniejsze różowe światełko. Najważniejsze, by dążyć do tego, by je dostrzec. Ja też całe życie go szukałam. Nadal gdzieś ucieka, ale mam je tutaj.