Hayata alismaya calismak,  alismak icin de alistirmalar yapmak gerek. Biraz benden,  biraz senden yoluma devam etme gayreti icinde patikalari asmaya calisirken bazen alismak degil,  hayati yaratmak ve kurdugum evrende oksijenini dahi benim yarattigim bir baska dünyanin az hallenmis silüetini  gölgeme düsürmek icin cabaladigimda anliyorum ki hayata hala alisamamisim. Yuvarlanip gitme telasinin disinda dogan günesi, ucan kuslari ve yanimdan gecen nefesleri icime sindirmeden hayati kabullenmiyorum.Tüm haliyle insanlari,  hayvanlari, dogayi, iyilikleri ve kötülükleri sevmeye odakliyim. Kosmaya basliyorum yazarken, virgül araliklarinda soluklanip, cümle sonlarinda uzaniyorum derin uykuma.Her paragraf baska bir alistirmanin baska bir evrenin kapisi oluyor , cümleler bazen devriklesiyor bazen yarim kaliyor,, bil ki bende tam degilim o anlarda.Bazen senden, bazen benden düsüyor satirlarima sinmis kokular, cigliklar, mutluluklar.Bil ki dilimdeki kesikten daha az aci vermiyor degistiremedigim gercekler.