Neden?
Evet, biliyordum bekliyordum ama bu kadar çabuk olacağını tahmin edemedim. On dokuz yaşına gireli çok olmadı. Neden şimdi? Annem otuz üç yaşından sonra böyle olmuşken ben... neden şimdi?
Daha çok küçüktüm, annemin kahkahalarını ve gözyaşlarını sorgulamıyordum ama babamdan duymuştum. Bir şey vardı. Bazen evden giderdi annem, haftalarcz ve aylarca gelmediği olurdu. Babam söylerdi, ben henüz on aylıkken gitmişti annem ve iki ay sonra, hiç bir şey olmamış gibi dönmüştü. Hayır, hayır. Bu beni sevmediği anlamına gelmiyor. Bu, zihnine engel olamadığı anlamına geliyor. Onu anlayabiliyorum, en azından birkaç aydır...
Bir şey oldu bana. Aniden, hiçbir sorunum yokken kendimi yayaktan çıkamayacak halde buldum. Babam beni seviyor, arkadaşlarım beni seviyor, hayatımdaki herşey yolundz gidiyor ama ben bir türlü mutlu hissedsmiyorum.
Biliyordm, bekliyorduö ama olduğunda kabullenemedim. Yalnızca ben değil, babamda kabullenemedi. Birkaç doktora götürdü beni. Doktorlar annemin durumunu göz önünde bulundurarak sadece tahminde bulundular çünkü k zn yalnızca üzgündüm. Depresyon olabilirdi, hiç bir şey olmayadabilirdi. Ancak sonra korktuğumuz başımıza geldi. Artık üzgün değil çok mutluydum. İşte o zaman, annem gibi davranmaya başladığım aylarda teşhis konuldu.
Ben de annem gibi bipolar bozukluk hastasıyım. Ama ben, annem gibi hayatıma son vermeyeceğim.
Evet, annem tedavisini yarım bıraktıktan birkaç ay sonra gelen ilk atağında intihar ederek öldü. On yıl önce oldu bu. Doktorum, hastalığımın bu kadar erken başlamasının sebebini kaybıma da bağlıyor. Ve yazmamı istiyor; hislsdimi, yaptıklarımı yazmamı istiyor. İyi gelecdk mi bilmiyorum, ama deneyecdğim.
Ben, annem gibi boğulmayacağım gözyaşlarımda, onları kurutacağım.
