Hayat, kıvamını tutturmadan yoğurdu insanı. Bu yüzden taştı kalbi. Ruhu yıldırımlarla dolu, hayalleri pamuk şekerlerle, yaşantıları taşlarla, çakıllarla doludur hep. Sakin görünürdü hep ama içi içini yerdi insanın. Düşünemezdi iki karış toprakla son bulacağını hayatının.