18 lat, legalny dowód, prawo jazdy, i zerowe pojęcie, jak to się stało.

Dusza artysty - czyli mam milion pasji i zero stabilizacji. Piszę, choć czasem wychodzi z tego poezja, którą nawet Google Translate by się wstydził. Śpiewam, gram na gitarze, ukulele, harmonijce i - co najważniejsze, na nerwach ludzi, którzy jeszcze nie uciekli. Rysuję, tańczę, generalnie robię wszystko oprócz rzeczy, które muszę robić.

Matma i geografia? Rozszerzam. Dlaczego? Nie wiem, ale obie strony wiedzą, że to nie ma przyszłości.

Kocham Dziady cz. III i koncept utopii w Przedwiośniu, bo skoro w realnym świecie utopia nie istnieje, to przynajmniej niech istnieje na maturze. Cezary Baryka? Tak, to ja, tylko biedniejsza i bez rewolucji, ale za to z większym chaosem emocjonalnym. Motyw matki i przemiany bohatera - klasyk, zawsze działa, nigdy nie zawodzi. Biore w ciemno.

Słucham MCR, SKZ i Bang Yongguka, czyli pełen pakiet „emocjonalne tornado w wersji na spotify".
Zakochana w Big Ocean, ale ciii, nie mówcie głośno, że mam słabość do ludzi niedosłyszących. Nie dlatego, że „nie usłyszą, jak walnę głupotę". Bardziej dlatego, że przy moim chaosie życiowym i tak większość rzeczy trzeba powtarzać trzy razy, więc może po prostu czuję jedność duchową.

W sumie sedno sprawy jest proste: ja mówię głupoty, oni może ich nie wyłapią od razu, a świat na chwilę jest spokojniejszy. Win-win.

Oskar i pani Róża - kox totalny. Przeczytałam w jeden wieczór, czekając na księdza po kolędzie. Nie wiem, kto był bardziej wstrząśnięty, ja tą książką czy on faktem, że w ogóle czytam.

Oglądam Marvela, dużo. Za dużo. Jestem na poziomie, gdzie pierwszych Avengersów mogę ci wyrecytować z pamięci, jakbym była  pendrivem z plikiem z 2012 roku. 

Starka opiszę bez problemu: bohater tragiczny, wiadomo. Ewentualnie: geniusz, miliarder, playboy, filantrop - jak kto woli. 

Multifandom (tego jest nieskończona ilość)

2000 to troche mało, napisałabym wam jeszcze o moim zamiłowaniu do pewnego Kanibala, ale limit. . .