zehra_balki

Ben bir daha üzülmek istemiyordum. Ama bir taraftan da eğer üzülmezsek hep mutlu olursak mutluluğun ne anlamı kalırdı ki o zaman, sabır en büyük ilaçtır bu hayatta...

Bu oysa ki onun en sevdiği elbiseydi, en sevdiği elbisenin kanlar içinde olabileceğini kim bilebilirdi ki.

Ben sadece anneme sarılarak saklanmak istemiştim. Tüm dünyadan, tüm olanlardan...
          

Bir cümle insanı bu kadar yaralayabilir miydi?
          Bir cümle ile mutlu olmaz mıydı insan?
          Niye ilk hep yaralamayı seçtiler...
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım 

Aslında çok güçlü görünmeye çalıştımız zamanlar değil midir en güçsüz olduğumuz zamanlar
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım
          

Belki de insanı en çok sevdikleri yaralardı.
          Asla kapanmayacak yaralarla
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım 

Hep dışa yansıyana baktık. Ona göre konuştuk ona göre laf söyledik.
          Sanki bir ayna vardı oraya ne yansıyorsa ne kusuru varsa insanların onun üzerine gittik.
          Hiç acımadan hiç kendi yansımamıza 
          Bakmadan aslında bizim kusurlarımız vardı. Niye o zaman hep birbirimize sataştık. O onu nasıl etkiliyecek diye düşünmeden
          Biz o söylediğimiz sözü bir süre unutacaktık ama o hiçbir zaman aklından çıkmayacaktı.
          Kilolu dediniz her yemek yediğim de aklına sizin söylediğiniz sözler kazınacaktı.
          Bencil dediniz her kendi için bir şey yaptığında aklına sizin söylediğiniz gelecek
          Her aynada ki yansımasına baktığında acıyacak belki de kendinden nefret edecek. Belki kendini bu hali ile sevecekti
          Biz insanoğlu karşımıza kim çıkarsa acımadan merhamet bilmeden gözümüz dönmüşcesine saldırıyorduk.
          Ben hep insanları kar tanelerine benzetirdim. Kar tanelerinin hepsi farklıdır. Bizde dünyaya farklı farklı karakterler olarak geliyorduk.
          Sonra aynı kar taneleri gibi eriyip gidiyorduk. Sonra arkamızdan eridi gitti diyorlardı. Ne yaşantımıza bakıyorlardı. Ne de yaşadıklarımıza
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım

Neden biz umut ederek her gün kalkarken insanlar o umut parçalarını daha küçük daha küçük parçalara ayırıyor?
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım 

Keşke birisi gelse bir değneği olsa içimizdeki bütün acıları geri alsa,
          Hani dünyaya hiç yaşamamışız herkes iyi, herkes masum sandığımız zamana geri dönsek büyümesek hiç,  herkesi zararsız bilsek 
          Hani insanlar der ya uyan artık kandırıyorlar seni diye
          Uzun bir uykuda olsak, aynı uyan prenses gibi
          Yaşasak...
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım

Belki de ilkokuldayken elimize ilk kurşun kalem vermelerinin sebebi bize hayatın rengini göstermek oysa biz renkli kalemler aldık bilmiyorduk ki illaki renkliden sonra tekrardan siyah kalem kullanacağız biz sadece biraz olsun renklendirmeye çalıştık.
          
          Bu Sefer Ben Kazanacağım