Neredeyse her gün geldiği yere, ait olduğu yere gelmişti genç yine. Her zamanki yerine ilerlemiş ve her zamanki ağacın altında oturmuştu.
Burası nehrin tam kıyısındaydı, üstelik parkın en yüksek kısmında bulunuyordu. Burdan tam olarak tüm park hatta şehir gözüküyordu. Akşamları insanlara eşsiz bir manzara sunuyordu. Yakın zamanda burda birinin intahar etmesiyle insanlar bu kısma gelmez olmuştu. Her zaman gölgesinde oturduğu hemen nehrin kıyısında bir ağaç vardı. Ağaçla çapraz bir şekildeyse bir köprü.
Chan tam olarak burda intahar etmişti.
Hayatını burda bitirmişti.
"Ölmek için fazla güzel bir yer değil mi?"
Diye mırıldandı dolu gözleriyle Seungmin. Akşam olduğu için güneş yoktu bu yüzdende gölgeye ihtiyacı yoktu ama yinede ağacın tam altında oturmuş kollarını bacaklarına sarımış kafasınıdı dizlerinin üzerine nehri ve köprüyü göre biliceği bir şekilde koymuştu.
"Özür dilerim... Sana bunları yaşatığım için özür dilerim... Sensiz mutlu olduğum özür dilerim... Ben burda vicdan azabındn ölüyorum ama senin haberin bile yoktur belkide."
Buraya her gün gelip Chanla konuşuyordu ama sevdiğini üzmemek için her zaman gülümseyerek iyi şeylerden bahs ediyordu. Ama artık yapamıyordu. Daha dün Chanın ölümünün bir ayı oluyordu ve bu sabah sokakta gördüğü birini Chan sanıp yanına gitmişti yakımdan gördüğündeyse Chan olmadığını fark etmişti. Artık dayanamıyıcağını hiss etmiş ve saati umursamadan buraya gelmişti. Sonuçta Chana söylediği gibi burası onun kaçış limanıydı.
"Seni çok özledim aptal."
Zorla tutuğu göz yaşları durmaksızın akıyor söylediği her şeyi kanıtlıyordu.
"Neredeyse her gece bana atığın mesajları okuyorum. Üzgünüm... KAHRETSİN BU BİR İŞE YARAMIYOR SENİN YADA BENİM ÜZGÜN OLMAM BİR BOKU DEĞİŞMİYOR!! NEDEN BİR AZ DAHA DAYANMADINKİ? SEN CİDDENDE BENCİLSİN! BENİ DUYUYORMUSUN!? SEN BENCİL HERİFİN TEKİSİN BANG!!"
Bağırmaya başladığı zaman ayağa kalkmıştı. Göz yaşların sertce silerek neredeyse duyulmucak bir şekilde konuştu.
" Onları ikna etmiştim... İntahar etmeden önce bana yazdığın mesajları onlara göstermiştim. Minho... ciddende pişman olmuştu ve seninle konuşucaktı. TIPKI İSTEDİĞİN GİBİ SANA ARKADAŞLARINI GERİ VERİCEKTİM!! ama kendim gelemiycektim..."
Durduğu yerde dizleri üstüne düşmüş yumruk yaptığı ellerini yere sertce vurarak bağırarak ağlıyordu. Haykırışları acısının boyutunu göstermek istiyormuş gibi desibelini git gide dahada artırıyordu.
"APTALIN ÖNDE GİDENİSİN!! BANA AŞIK OLUCAKTINSA NE DİYE İLK BAŞTA BANA ONCA ŞEYİ YAPTINKİ? NEDEN SADECE BİR AZ BEYNİNİ KULLANMADIN!?! NEDEN TAM SENİ UNUTUĞUMU DÜŞÜNÜRKEN TAM SENİ GÖRMEZDEN GELMEYE BAŞLAMIŞKEN BANA AŞIK OLDUNKİ?? BENİM İÇİN DEĞMEZDİ TAMAM MI!??! BENİM GİBİ BİR PİSLİK İÇİN HAYATINA SON VERMENE DEĞMEZDİ!! DUYUYORMUSUN BENİ? DEĞMEZDİ!"
Oldukca gür bir bağırış bırakmış ve sertce yere vurmanın etkisiyle patlamış, yerdeki dal parçalıarınında kesdiği ellerine bakmış, hiç umursamadan kendini sırtüstü kanıyla kırmızılaşmış otların üzerine bırakmıştı. Yaşlı gözleriyle gökyüzüne bakmıştı.
"Beni izlediğinden bile şüpheliyim. Bizden nefret ediyorsundur şimdi değil mi?... bunun için seni suçlayamam... Ailen... onlar senin ölmeni uçursamadı Chan... intahar ettiğini öğrenince 'her kese iylik yapmış' dediler... Böyle bir şeyi biz bile dememiştik. Senden nefret etsem bile asla böyle bir şey istememiştim... Ölmeni asla istememiştim...Yemin ederim Chan... sadece geri dönmeni istiyorum. Yapamazmısın? Geri dönemezmisin? Yemin ederim gururumu siktir edip kollarına koşucam. Yeterki geri dön Chan.Seni hala çok seviyorum."
Son sözleri bu olmuştu genç çocuğun . Yorgunluktan olduğu yerde uyuya kalmıştı.
。。。。。。。。。。。。。。。
Merhaba
Özel bölümle karşınızdayım.
Yazarken ağladım cidden de. İkiside bunları hak etmemişti.
Bu bölümü atmamın bir nedeni var. Bu gün arelyhumann la bu fic hakkında konuşurken burayı özlediğimi fark etdim. Bu yüzden fici baştan sona okudum.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Han Nehri✓
Fanfiction"Her gün daha fazla güzelleşiyorsun ve bunun bana acı vermekten başka yaptığı bir şey yok." [Seungmin×Chan][Minific]
