ဘာလိုလိုနှင့် အတန်းတက်တာ ၁လ ပြီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် စာမေးပွဲ ဖြေရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းဟာအိုအတွက်ကတော့ နေ့ရက်တွေက ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တစ်ရက်ပြီး တစ်ရက် ကုန်လွန်နေရင်း.....။
ကိုယ်တိုင်ကလည်း ပေကျင်းကျောင်းတုန်းက ကိုယ်စားပြုဖြစ်ခဲ့သော ထိပ်တန်းကျောင်းသား ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲကိုလည်း ကောင်းကောင်းလုပ်ချင်စိတ်လေးတော့ ရှိလေသည်။ အကြောင်းအရင်းကတော့ နံပါတ် ၁ ဖြစ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်း သူ့အမေကို ဂုဏ်ယူစေချင်တာရယ် သူကိုယ်တိုင် အကောင်းဆုံးကြိုးစားချင်တာရယ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်လည်း ညနေပိုင်းဆိုရင် ကျောင်းဆင်း ၃နာရီ မပြန်ဘဲ libraryမှာ စာသွားဖတ်လေ့ရှိသည်။တော်တော်များများကတော့ ညပိုင်း ကျုရှင်တွေ တက်ကြမှာမို့ ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ အသီးသီး ပြန်သွားကြပြီမို့ libraryတွင် လူမရှိတတ်ပါ။ ဟန်းဆာလ် အထက်တန်းကျောင်းက နာမည်ကြီးကျောင်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ ကျောင်းရဲ့ libraryမှာ ည ၁၀နာရီအထိ ဖွင့်ပါ၏။
ဒီနေ့ကတော့ ၅နာရီ ထိုးပြီမို့ ပြန်သင့်ပြီဟု
ကျန်းဟာအို ယူဆသည်မို့ ဖတ်လက်စ သမိုင်းနှင့် လူမှုအထူးပြုစာအုပ်ကို သိမ်းကာ ကျောင်း၏ စက်ဘီးထားရာ နေရာသို့ ထွက်လာခဲ့ပေသည်။
ထို့နောက် စက်ဘီးကို ကျောင်းပေါက်ဝ မရောက်ခင်အထိ အသာလေးတွန်းလာကာ ချယ်ရီပင်လမ်းနားကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ထိုအခိုက် ချယ်ရီပင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ခုံတန်းဘေးတွင် လဲကျနေသော သူတစ်ဦးကို တွေ့တာကြောင့် ကျန်းဟာအို စက်ဘီးကို ပစ်ချကာ ပြေးသွားလိုက်သည်။
ကျန်းဟာအို အလန့်တကြားဖြင့် သွားထူလိုက်တော့ ထိုလူကား ဆောင်းဟန်ဘင်း ဖြစ်နေသည်လေ။
" ဒီမှာ.....ဒီမှာ...ဆောင်းဟန်ဘင်း မင်းသတိထားဦးလေ "
ပါးကို ပုတ်ပြီး ပြောနေသော အသံတစ်ခုကြောင့် ဆောင်းဟန်ဘင်း အသိစိတ် အနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာသည်။ သူ့နာမည်ကို ဆက်တိုက် ခေါ်နေသူ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသည့်တိုင်
ထိုသူကား သူ့အား တကယ် စိတ်ပူနေသည့်ပုံပင်။ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ စစ်မှန်သော စိတ်ပူခြင်းကို မခံရဖူးသည့် သူ့အတွက်တော့ ဒီအခြေအနေကြီးက တကယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။သေချာတာတစ်ခုကတော့ ထိုသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သူ သိချင်နေပေသည်။ မျက်ဝန်းတို့ကို အပြည့်အဝ မဖွင့်လှစ်နိုင်သည့်တိုင် ထိုသူ့ဆီကို လက်လှမ်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်ဆဲ။ သို့သော် သူ၏လက် ထိုသူ၏ မျက်နှာပြင်နုနုသို့ မရောက်ခင်မှာပဲ သူ့ကမ္ဘာဟာ ထပ်ပြီး အမှောင်ကျသွားပြန်လေသည်။
