Parang hinahampas Ng alon Ang utak Kong lutang, nalilimutan Ang sasabihin Tila nagmumukhang mangmang, sa pag bigkas Ng aking dinadamay kinakapos Ng hininga,
Sa pag titig ko sa langit ay dumidinig ng awit,
sa pag balik Ng mata sa lupay naka Dama bigla Ng kabig,
na nag Mula sa utak na nilalaro Ang ala ala Ng iyong tinig.
Ang boses Ng puso moy di ko na ma dinig
kalaunan ay nasanay na ako sa inyong lamig
Di na tinatablan Ang bloke Ng pusong pinagtakwilan ,
na siyang nag bigay Ng rason Kung bakit Ang kahapoy di na dapat balikan.
-Zieghi
YOU ARE READING
Nakalimutang silid
Poetrypara sa mga hindi pa naka wala sa pagkagapos sa pag ibig ng kahapon
