Conscious mind within me

CHAPTER 1

Everything was blurry, halos hindi kona maaninag ang nasa paligid ko because of darkness that's spreading. Patuloy parin ako sa paglalakad sa loob ng masukal na kagubatan sa kabila ng nananakit na katawan dahil sa mga sugat na natamo.

I stop beside the big tree na nahawakan ko para magpahinga at dahil na rin sa panghihina. Dalawang araw na simula ng makatakas ako sa Lugar na yun at dalawang araw na ring walang laman ang tiyan ko kahit tubig man lang

Naalimpungatan ako dahil sa mga kaluskos ang boses na naririnig ko,nakatulog pala ako habang nakasandal. Inilibot ko ang paningin,madilim padin ang paligid ngunit maraming boses ang naririnig

"Hanapin niyo ang batang yun! Kailangan syang matagpuan bago pa may amkakita sa kanyang ibang tao!"

Kumabog ang dibdib ko sa takot, hinahabol padin nila ako! Dali Dali akong tumayo at sa kabila ng masasakit na sugat at panghihina ay pinilit kong tumakbo upang hindi nila maabutan

"Boss! Dun sa parteng yun! May tumatakbo!"

Walang lingon lingon na tumakbo Ako Lalo nat papalapit na papalapit Ang mga kaluskos na mula sa pagtakbo nila....

" Lean. Lean!"

Napabalik Ako sa kasalukuyan ng marinig ang pangalan ko, I look at the person in front of me

"Ano yun??"

" Kanina pa kita tinatawag, you're spacing out again. Are you okay?"

Bakas ang pagaalala sa mukha ni Sam
"I'm sorry,I'm fine madami lang akong iniisip about my patients " may maliit na ngiti ang iginawad ko sa kanya

Tumango lamang sya at nagpatuloy nalang ulit sa pagkikwento. She's Sam,my best friend. We've been friends since college dahil nasa iisang university lang kami nagaral and we've both in medical course even though we have a different personality dahil sobrang friendly nya while im a bit introvert

Nandito kami sa cafeteria ng ospital na pinagtatrabahuhan namin and we're currently having our lunch, she's a cardiologist samantalang psychiatrist Naman ako and nagkikwento sya about sa kakatapos nya palang na operasyon when I space out

"So kumusta Naman ang current patient mo ngayon? Did her parents already take an action about the cause?"

" Yes,I discovered that she has Sciaphobia a fear in shadow. I hear that nalaman na ng magulang ang reason Kong bakit ganun si Aisa and thankfully the man behind that phobia is now in jail"

"That's good to hear" tumayo na sya dahil tapos na rin ang lunch time

I also stood up " I'll call you later,may pupuntahan tayo"

Tumango Naman ako at sabay na kaming umalis,nagpaiwan naman sya sa desk habang ako ay dumeretso sa opisina ko and  continue my daily work. Nang pasado alas 5 na nang hapon ay inayos kona Ang mga gamit ko dahil out kona ay saktong tumunog ang phone ko hudyat na may tumatawag and I pick it up then go outside my office