Ben geldim
Karanlık düz bir koridor vardı önümde ama ben bembeyaz bir elbisenin içindeyimdim her adım attığımda garip sesler duyuyorumdum birisi çabuk yoğun bakımı hazırlayın diyordu birisi damar yolu hazirmi diye soruyordu fakat bir el benim elimi avuçlarının içine almış bana " korkma kurtulacaksınız ben izin vermem size bir şey olmasına " diyordu sesin sahibini tanıyordum Barandi
Barandan
Ben be çekiyordum böyle yoksa bana mutlu olmak harammiydi bilmiyorum ama sedyede yatan küçük kadininda mutluğunu elinden alıyordum adamlarim her yerde Cevahiri ariyordular ama hiç bir iz yoktu Dilani yoğun bakıma aldılar ne karımın nede bebeğimin durumu iyi değildi her kes buradaydı haberi alan tüm Mardin halkı toplanmıştı hastanenin bahçesine Sabiha hanım geldi ağlıyordu diz çöktü pencerenin önünde "kızım kurbanın olayım kalk bak ben sadece seni alıp buralardan gitmek istedim yıllarca beni sana hasret bıraktılar " diye ağlıyordu "hem ben daha söylemedim ki sana benn senin annenim diye kızım lütfen güçlü ol hem kendin için hem bebeğin için " kimseyi duymak istemiyorumdum sadece Dilani istiyorumdum doktordan izin aldım yanına gittim elini öptüm " güzelim bak ben burdayım lütfen kalk gidelim bak ben sensiz yapamam " birden Dilanin bağlı olduğu makineden garip sesler çıktı hemen doktorlar geldi beni dışarıya çıkardılar Dilana seslendim ama beni duymadı kalp masajı yaptılar,ama o kayıtsız kaldı goz yaslarım durmuyordu kımse yanıma gelmeye cesaret edemıyordu doktor dışarı çıktı çok uzgunum ama demeye kalmadan yapışdım yakasına *senın ne dedıyını duyuyormu kulağın doktor **Fırat gelıp doktoru benden uzaklaştırdı doktor sozune devam ettı **anne için kritik zamani atlatdık ama bebek için aynı şeyi söyleyemem durumu çok kritik böyle giderse annenin sağlığı açısından bebeğı almak zorunda kalıcaz ** ben duyduklarımla ne yapacağımı bılmez haldeydım duvara vurduğum yumrukların sayı hesabı yoktu bırden duvarla elımın arasına bır el gırdı elın sahıbı Dilandı **Baran nıye böyle yapıyorsun bak bende bebeğımızde çok ıyıymiş bak bızı üzüyorsun babası** diyerek elını karnına göturdu daha yenı belli olan karnında elını gezdırdığinde içimde bır şeyler yok oluyor gıbı hıss ettım başımı kaldırdım aşık olduğum o yeşıllıklere baktım ben ona ıyı gelmıyordum onunla bırlıkte odaya gerı döndüm kımse ona bebeğın durumunu söylememış ben onu yatırdım hemşıre gelıp uyuması ıçın ıyne yapdıgında **Baran lutfen ben uyanınca götür beni burdan hem burası bana iyi gelmiyor ben evıızı odamızı özledım **dıyıp kendını uykunun kollarına bıraktı hemen hastaneden çıktım sabıha hanımı çağırdım bır plan yapdık bu plan sayasınde hem Cevahırın ışı bitecektı hemde Dılan ve bebeğım güvende olucaktı
Dilandan
gözümü ilaç kokan bır yerde açtım tüm yaşadıklarım gözümün önünden bir flim şerıdı gibi geçti ben yoğun bakım odasındaydım başımı kaldırdığımda herkes bana pencereden bakıyordu ama Baranı göremıyordum yatakdan kalkdığımda kolumda serum vardı ,hıç beklemeden soktüm kolumdan kapıya doğru gıdıyordum benı durdurmak için gelen hemşirelere elım ıle dur ışareti yaptim dişarı çıkdığımda Baran duvarı yumrukluyordu ama sankı benım canım yanıyordu elimi Baranın yumruğu ıle duvarın arasına koydum başını kaldırdığında hayran olduğum o kehrıbar gözlere baktım ama o gözlerde kan vardı hırs vardı korku ,ıntıkam ,acı hemde kayb etme hıssı vardı kollarım acıyordu aldırmadım ellerımı boynuna doladım Baran beni kucağına alıp odaya götürdü hemşıre bana iyne yaparken ben Barana **Baran lütfen ben uyanınca götür benı burdan hem burası bana iyı gelmiyor ben evımızı odamızı özledım***
