Blaise
-Kochanie....to....ty?
- Tak, głuptasie- odpowiedziałem dla żartów, ale wcale nie było mi to śmiechu. Nie wiedziałem co się stało, że dziewczyna zemdlała. Powinniśmy jechać do lekarza?
- Przecież wiem, że to ty, Blaise- odparła dziewczyna leżąc z zamkniętymi oczami.
- Mhm. Boli cię coś?- zapytałem
- Nie, co ty się tak martwisz?
- A jak mam się nie martwić skoro straciłaś przytomność, niewiadomo z jakiego powodu.
- Nic mi nie będzie- odparła i zaczęła sie podnosić. Wydawała się blada, ale tak to chyba wszystko dobrze. No może oprócz tego, że wydawała się chudsza. Jednak nie skomentowałem tego.
- Idę do siebie- powiedziała i powoli ruszyła w stronę schodów. Była osłabiona, ale to chyba przejdzie. Oby
Vanessa
- Ale wstyd - szepnęłam do siebie. Gdy byłam nieprzytomna to śniło mi się, że miałam męża i gdy byłam sama w domu ktoś wszedł do niego. Wtedy właśnie zapytałam się,,kochanie to ty?". Nie zrobiłam tego specjalnie po prostu nie wybudziłam się jeszcze dobrze ze snu, o ile w ogóle omdlenie można nazwać snem. Załóżmy, że tak.
Przechodząc koło pokoju Blaise'a wpadła mi do głowy pewna myśł. Odkąd tu mieszkam zastanawiałam się jak on ma w pokoju. Czy jest umalwany na jasne kolory czy raczej ciemne? Byłam ciekawa jakie ma meble i gdzie są poustawiane.
Stałam pod drzwiami jego pokoju i wahałam się. Chłopak był w salonie na dole, więc to dobra okazja, żeby trochę poszperać. Oczywiście tak tylko się rozejrzeć. Nie będę grzebać mu w szafie.
Z natury byłam bardzo ciekawskim człowiekiem i wszystko przeważnie chciałam wiedzieć. Dlatego zlekceważyłam myśli, które odrzucały ten pomysł i położyłam rękę na klamce.
Na drzwiach była tabliczka z napisem ,,Nie wchodzić", ale wogóle się nią nie przejmowałam.
Gdy już miałam otwierać, usłyszałam za sobą znajomy głos.
- Potrzebujesz czegoś?- zapytał kpiąco Blaise Wilson, bo kto inny jak nie on? Musiał akurat teraz przyjść na górę? Niewinnie bym się rozejrzała po jego pokoju i sobie poszła. A tu klapa, zostałam przyłapana na gorącym uczynku. Moim argumentem jest to, że jeszcze niczego nie zrobiłam. O ile to wogóle można to nazwać argumentem.
- Nie, tak tylko chciałam zajrzeć- odparłam pewnym siebie głosem
- Do mojego pokoju? Nie pomyliły ci się drzwi?- prychnął
- Oczywiście, że mi się nie pomyliły. Wiem gdzie jest mój pokój i to bardzo dobrze. Po prostu byłam ciekawa jak wygląda twój.
- Nie widziałaś tabliczki?- zapytał
- Widziałam! Przestań się mnie czepiać i pokaż mi ten pokój.- Rozkazałam tonem nieznoszącym sprzeciwu.
- Nie
- Czemu?
- Nie będę miał z tego żadnych korzyści- odparł przewracając oczami i wymijając mnie. Chyba chciał wejść do pokoju.
- A kto powiedział, że nie będziesz miał?- zapytałam unosząc jedną brew. Zaciekawiony zatrzymał się z ręką na klamce i odwrócił w moją stronę.
- Co proponujesz?
- A skąd ja mam wiedzieć?! Sam coś wymyśl.- odparłam wzruszając ramionami
- Zachowam sobie tę przysługę na przyszłość- powiedział cwanie się uśmiechając
![](https://img.wattpad.com/cover/358252746-288-k183388.jpg)
CZYTASZ
Never Say Never
RomanceVanessa Smith to szalona dziewczyna, która lubi wyzwania. Jest kapitanką szkolnej drużyny cheerleaderek. Blaise Wilson to bogaty, rozpieszczony i zadufany w sobie nastolatek. Typowy bad boy, który gra w drużynie footbolowej. Nagle okazuje się, że...