WARNING: Cursing and harsh words are included. If you find it uncomfortable, feel free to leave.
-Someone
-Going back home-
Andaming tao, gosh hindi ko'to kinakaya. Baka himatayin ako dito or what grabe hindi ako ready na himatayin wearing a five inches heels while holding my chanel purse omg. Bakit kasi ang tagal nun? Ano bang-
"Hoy! Ano okay ka lang? Bakit parang hihimatayin ka?" Sabi ng babae na nagpahinto sa pag-o-overthink ko. "Gusto kong himatayin sa lakas ng boses mo Zean. Wala na bang ilalakas pa yan?" I sarcastically replied. She just rolled her eyes at me. "Aba kasalanan ko bang maraming tao sa airport at ayaw mo sa crowded places? Edi sana pala-" "Gosh, it's already hot in this country yet you still manage to consider your childish bickerings?" Naputol ang pagsasalita ni Zean dahil sa british accent na biglang sumulpot sa likuran namin. Agad kaming umikot and there, we saw the one and only...
"LEE!!!!!!!!!!" Sabay naming sigaw at agad na yumakap sa kan'ya. "Hey! Let go I can't breath." Pagpupumiglas n'ya. Bumitaw sa pagkakayakap si Zean pero nanatili akong nakapulupot sa kanya. "Beh paawat kana muna. Namumutla na si Lee sa yakap mo look oh." Ani ni Zean sabay turo sa mukha ni Lee. At hindi nga s'ya nagbibiro, namumutla na nga ang gaga. Agad naman akong bumitaw at tumawa. "What the fuck are you laughing at?" Inis na tanong nito habang nag-aayos ng polo n'yang nalukot.
Paanong hindi tatawa e konti nalang magmumukha na s'yang ube. "Tara na nga. Get inside the car bago kapa mamatay. Let's go hurry up." Pagmamadali ni Zean sabay hablot ng maleta ni Lee at nanguna sa daan. Nakasunod naman kami sa kanya at tumigil na rin ako sa pagtawa. Nang makapasok kami sa loob ng kotse, agad humiga si Lee sa likod. Mag-isa lang s'ya doon, si Zean kasi ang driver at ako naman sa passenger seat. "Ano Nor? Hindi mo keri ang init no? Balik balik kapa kasi dito at least dun sa US may snow." Pagbasag ni Zean ng katahimikan at nagsimula nang mag drive. "Ugh shut up Se. We both know you two liked the idea of me going back." Sagot naman ng babae sa likod na nakatakip ang braso sa mata.
Well, she's right though. We are both happy that she's back.
Marahil ay nagtataka kayo bakit galing si Lee ng US. Well Lee Leonora Silvester is a famous business woman and a CEO of her own company. Sa loob at labas ng bansa, marami s'yang mga businesses na pinamamahalaan. Marami rin s'yang mga business partners and share holders galing sa iba't-ibang parte ng mundo. And she just came back to the country after spending 5 years in US, because her father asked for her help handling a specific matter there. And now, we are happy that she's finally back. At para naman sa bubuyog na'to, well Zean Selestine Villanueva is a detective. And for me, I'm a lawyer who works for a law firm owned by Zean's mother Mrs. Celestia G. Villanueva .
We've been friends since our high school days and it's really nice having them around. We've known each other for a long time and so do our parents. Sa totoo lang, I'm really happy na umuwi na si Lee kasi nakakamiss din yung bubwit na yun e.
Ano kayang magiging buhay n'ya ngayong nakabalik na s'ya?
"Hoy kapre tara na, stop spacing out we are already here." Zean's voice brought me back to reality. Nasa labas na s'ya at naglalakad na rin papasok ng gate si Lee. "Eto na." Sabi ko at lumabas na ng kotse para habulin si bubwit. We are currenty walking towards Lee's front door. Some guards and maids greeted us but this woman infront of me just ignored them so I greeted back. Cold as always. I thought to myself.
Grabe, nothing really changed here. The place is still amazing and halatang naalagaan at napagtuunan ng oras. After 20 minutes of walking, we eventually arrived infront of the main door and some familiar faces welcomed us. They bowed so I did the same pero hindi parin pinansin ni Lee ang mga ito ngunit bago pa tuluyang makapasok, huminto ito. The people around her stayed still afraid to make any movement that will not please her. We can all feel the tension in the air and the dark aura surrounding her. "Welcome home young mistress" Said by the very fine looking middle aged woman whom I presumed is-
"Lilac, how's the mansion?" Lee cutted off my thoughts as she said the name inside my head out loud. Yes, it's Lilac Vuenaventura, ang mayordoma ng mansion. "I can assure you it is in good condition, just like when you left it." Sagot naman nito na seryoso ang boses. "How about the garden La Mar?" Tanong ulit nito sa isa sa mga tao ngunit hindi man lang ito lumingon upang tingnan ang kausap nito. "You don't have to worry, it's still beautiful." Sagot naman nito. As far as I can remember, Lola Mar's full name is Maria Quizon. At s'ya naman ang tagapangalaga ng garden dito.
"Nor, looks like everything here are in good condition. You should head inside so you can rest. Kararating mo pa lang nananakot kana." Sabad ng katabi ko. At dahil sa sinabi ng bubuyog na'to, napalingon si Lee at napayuko naman lahat ng nakapalibot sakan'ya maliban sa'min ni Zean. She just rolled her eyes and continue heading inside her house or should I say mansion.
Tama nga si Zean, everything here are in good condition. The furniture, the design, and the decorations are still intact and still looks so elegant and eye-catching. The lighting around the place illuminates to every part of the mansion. And it is indeed, perfect.
"Are you guys hungry?" Tanong ng bubuyog habang umiinom ng tubig. "I'm not. I'll go upstairs and sleep." Sagot naman ng bubwit sa tabi ko at naglakad papuntang hagdan at handa ng umakyat. "Oh yeah you should, we'll get going too." Ani naman ng isa. "Going where? It's already late you should stay. There are plenty of rooms inside of this mansion, pick one according to your liking." Sabi ng bubwit at hindi na hinintay pa ang sagot namin at tuluyan nang umakyat.
"Wow concern s'ya." Pabirong sabi ko kay Zean. "Alangan, kapag namatay tayo sa daan kargo pa tayo nun." Sagot ng gaga at napairap nalang ako. "Tara na nga." Ani ko at tinalikuran ko s'ya at nagsimula ng umakyat. Sumusunod naman ito sa akin at biglang nagsalita. "Wala parin talagang pinagbago yung bubwit na yun. Her presence still scares everyone gosh. Napaka cold." Sabi n'ya. "Tingnan natin kung anong laban ng pagiging cold n'ya sa init dito sa Pinas." Sagot ko naman at natawa lang s'ya.
Pagdating namin sa taas, aba legit nga na maraming kwarto. Agad akong tumakbo sa harap ng isa na may gray na pinto. "Dito na'ko teh. Goodnight!" Sigaw ko bago tuluyang pumasok. Sure akong keri na n'ya yan kasi pumasok nadin naman s'ya sa isang kwarto katabi ng akin. Pagkapasok ko, gosh......
Paanong hindi mamamangha e ang ganda ng view sa glass wall. Kitang-kita ko yung maliwanag na buwan at mga bituin. It's a beautiful sight. I signed and I layed myself down on the soft bed. Shet ang lambot sarap matulog. Ani ko sa sarili.
Grabe nakakapagod ngayong araw ha, pero keri naman at least naka uwi na si Lee. It's been a long time, and I can't wait to spend my time with her. Let's see what tomorrow will bring.
And before I can drift to sleep, my phone suddenly rang.
________________________________________________________________________________________
This part was unedited, so I apologize for the wrong grammar and incorrect spellings you might find. Thank you.
-Someone
:)
