Whispers Of Past (Completed)

CHAPTER 23

Rinig nya ang pagsara ng pinto kaya idinilat na ang mga mata nya pero hindi nya ito mabuksan.

"Good you're awake. Pinalabas ko na ang mga kaibigan mo kasi kailangan kita e examine." ani ng doctor. "Open your eyes Abre."

Dahan-dahan nya itong binuksan pero sumasakit ang ulo nya dahil sa sobrang liwanag.

"I can't my head hurts so bad."

"You have to, kailangan nating tingnan kung nakakakita kana."

Abre forced his eyes to opened pero still the same, liwanag ang nakikita nya at masakit ito sa ulo.

**
"Si Autumn pa?" tanong ni Adriana sa ama ni Abre na kakarating lang sa hospital.

"She's asleep nung iwan ko sya sa bahay. Binabantayan sya ngayon ni Casey tsaka andon din si Matt."

Tumango lang si Adriana sa sinabi ng ama ni Abre kasabay ang paglabas ng doctor.

"Kumusta po si Abre?" agad na tanong ni Adriana.

"He's fine, ganon parin wala parin syang makita. We are doing a follow up check up on his eyes and we have to wait for another day if ever na mag collapse ulit sya to see if this thing is temporarily loss of vision or permanent. Excuse me."

Nang makaalis ang doctor ay napa buntong hininga si Adriana. Kitang-kita ng ama nito ang pag-aalala niya sa kanyang anak kaya kahit hindi nya sabihin iyon lubos syang nagpapasalamat.

"I'll talk to him."

"Sige pa."

Pumasok ang ama nito sa loob ng kwarto nya. Naka upo lang si Abre habang nakatingin ng diretso sa dingding. Tahimik lang ang buong paligid at ang tanging naririnig dito ang bawat paghinga ng dalawa.

"Son.."

Kita nito ang gulat sa nang marinig nya ang boses ng kanyang ama pero hindi ito nagsalita.

"How are you? Make sure na sinusunod mo ang sinasabi ng doctor para mabilis ang recovery mo."

Abre's heart is melting by the words of his father. Bata palang sya nang maranasan nya ang ganitong side ng papa nya and now naranasan nya ulit. It feels like he's floating sa sobrang saya ng pakiramdam nya.

"You know what, ang swerte mo anak. You have friends that actually cared for you, you have Adriana that loves you so much and also a very lovely and incredible daughter. I think nagmana sya sakin, astiging bata."

"I told you Pa, stay away from them." tumabi ito sa kanya at hinawakan ang balikat nya.

"I'll be gone for good nak but for now I want to enjoy my remaining months and make up with you like what Adriana said. Gusto ko rin makita ang apo ko at makasama sya kahit papano."

"What do you mean you'll be gone?"

Narinig nya ang buntong hininga na galing sa kanyang ama.

"I have a brain tumor. Actually matagal na akong nagpapa hospital, we never do bondings and simula ng mamatay ang mama mo hindi na tayo nakakapag usap ng maayos kaya hindi ko na rin nabanggit sayo." hinubad nito ang suot nitong sombrero at ang suot nitong wig. "I know you can't see this pero okay na rin yon baka pagtawanan mo ako dahil wala na akong buhok."

"You're making fun of it, tumor pero natatawa ka lang?" nakita nya ang luhang tumulo sa mga mata ng anak nya kaya pinunasan nya iyon gamit ang mga palad nya.

"Wala naman ako magagawa nak. Siguro karma na rin ito sa ginawa ko sa pamilya ni Adriana lalo na sayo. I'm sorry for everything my son.."

"P-pa naman.."