Blooming Flowers | Completed ✔️

-66-

සයාශ්ගෙ අපාර්ට්මන්ට් එකට ආපු ගමන් මොවිදු ඇදට වැටෙන්න හැදුවත් කිඹුල් පැටව් දෙන්නා මාස ගානකින් දැක්ක බාප්පියට නිදහසක් දෙන පාටක් නෑ. රූද්තුත් ගෙදර ආපු ගමන් එල්ලුනේ මොවිදුගෙ කරේ.

" අපි කෝත්තියක් නං "

රූද් ඇහුවෙ ඇගේ මහන්සියට වඩා හිතේ මහන්සියේ ඉන්න මොවිදුගෙන්. කොල්ලගෙ හිත රිද්දන්න බැරිකමට මොවිදු කෝච්චි යන්න නැගිට්ටත් පොඩි පාත්තයා ඇවිත් අතේ එල්ලුනේ ඒ පමාවට.

" මදේ චොක්කට් කෝ... උයා නෝටියි බාප්පියෝ "

ඔය තමයි සයාශ්ගෙ ගෙදර සාමාන්‍ය තත්වෙ. නිවුන් බබාල දෙන්නෙක් කියන්නෙ තනිකරම පිස්සුවක්. එක්කෙනකේගෙ කීම අහන්න ගියාම අනෙකට කේන්තියි. ඒ කේන්තිය නිවද්දි අනෙකා තරහ වෙලා. එකවෙලාවකට දෙන්නම එක පැත්තක් හැදිලා වැඩිහිටි පාර්ශවේ වැරදිකාරයා කරනවා. ඊට හපන් වාද විවාද තරගෙ. මේ වයසෙ පොඩි අය එක්ක වැඩ කරනවා කියන්නෙ ලේසි පහසු දෙයක් නෙවි.. පොඩි හිත රිදීමත් අනාගතේට බලපාන වග සයාශ්ට අමුතුවෙන් මතක් කරන්න ඕන නැහැ.. මොකද එයාගෙ ඒ වේදනාවල් තාමත් හිත ඇතුලෙ පැසවනවා.. ඒවා කවදාවත් හොදකරන්න බෑ යටපත් ⁣කරොත් ඇර....

සයාශ් මොවිදු දෙන්නම දරුවො දෙන්න ගැන ගොඩක් සැලකිලිමත් උනා. සයාශ් ඒ කාලෙ බබාලා බලාගන්න හැටි ඉගෙනගන්න ක්ලාස් එකකට පවා ජොයින් උනා. මොකද සයාශ්ට ඕනි උනේ අර ගොඩක් අම්මලා තාත්තලට වගේ දරුවට සැප සම්පත් අතින් කිසිම අඩුපාඩුවක් නොකරන්න නෙවි.. ආදරේ අතින් parent -child bond එක අතින් දශමෙකවත් වැරැද්දක් නොවෙන්න.. ගිනිපෙල්ලෙන් බැටකාපු මිනිහා කණාමැදිරි එළියටත් බයයි කියලා ඉස්සර මිනිස්සු කිව්වෙ කටකහනවට නෙවි. ඒ අතින් බලද්දි සයාශ් පුතු පැටව් දෙන්නට හොද අප්පච්චියෙක් උනේ මොවිදු එයාල ළඟ හිටපු එකම රිලේටිව් විදිහට එයාගෙ උපරිම යුතුකම් ඉටු කරද්දි....

ඒත් ලොකුම දේ තමයි පොඩි පැටව් දෙන්නගෙ හිත බිදෙන්න නොදී තමන්ගෙ සතුටත් කැපකරන අවුරුදු තිහක්වත් නොවුන මේ අප්පච්චියි බාප්පයි කියන්නෙත් මතක ඇති කාලෙ ඉදලා ආදරණියන්ගෙ සතුට වෙනුවෙන් කැපවෙලාම කාලෙකට උඩදි බිදිලා ගිය හිතක් එක්ක තාමත් පොරබදින ආත්මාර්ථකාමී කියන වචනෙ අහලා නැති අසරණ අනාථයො දෙන්නෙක් !!!