HOME [ COMPLETED ]

🏠 - FINAL

     " အစ်ကို့ ကျွန်တော်သွားတော့မယ် ..နောက်ကျနေလို့."

ရစ်ခီ အပေါ်ထပ်ကနေ အသည်းအသန်ပြေးဆင်းလာပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲဝင်ကာ မနက်စာပြင်နေသည့် အစ်ကို့ နှုတ်ခမ်းလေးအား နမ်းလို့နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

           " မနက်စာကရော ... မောင် ...."

           " meeting ပြီးမှ တစ်ခုခုစားလိုက်မယ် ..စိတ်မပူပါနဲ့. "

            " အဲဒါကြောင့် ကိုယ်ပြောတယ် ညကိုနောက်မကျစေနဲ့လို့ ... နှစ်ခုပြိုင်လုပ်တာ မင်းကျန်းမာရေးထိခိုက်မယ်နော် .. "

ထယ်ရယ်က မီးဖိုပေါ်ကအိုးအားမီးပိတ်လိုက်ပြီး ရစ်ခီ့ဘက်လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရစ်ခီ့ နက်ကတိုင်အားသပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင်ပြန်ပြင်ပေးရင်းပြောသည်။

          " အစ်ကိုက အဘိုးအိုပေါက်စလေးလား ..."

ရစ်ခီက ထယ်ရယ့်ပါးကို ဖျစ်ကာပြောတော့ အစ်ကိုက မျက်စောင်းထိုးသည်။

         " မင်းကို ကျန်းမာရေးထိခိုက်မှာဆိုးလို့ပြောတာလေ ..."

         "  သိပါတယ်ဗျာ... ဒါပေမဲ့ တစ်ဖက်ကဝါသနာ ... တစ်ဖက်ကလည်း လက်လွှတ်ထားလို့မရလို့ပါ အစ်ကိုရဲ့ ... ။သွားပြီနော် ညနေ ကျွန်တော်လာကြိုမယ်နော် ... မားတို့ဆီဝင်မှာမလား ... ကျွန်တော့်ကိုစောင့်နော် ... နောက်ပြီး ဟိုကလေးတွေရဲ့ ဦးလေးလားဘာလား စကားလာပြောရင်ပြန်မပြောနဲ့နော် ...သူ့ကိုသိပ်ကြည်တာမဟုတ်ဘူး .."

အပေါက်ဝအထိကို တသီတတန်းမှာနေသည့် ရစ်ခီ့ကြောင့် ထယ်ရယ် စူပုတ်နေရာက ရယ်လိုက်မိသည်။ ရစ်ခီက အပေါက်ဝနားရောက်မှ ပြန်လှည့်လာပြီး ...

           " မေ့တော့မလို့ .... ပိုပို .... "

နှုတ်ခမ်းစူပေးကာပြောလာတာကြောင့် ... ထယ်ရယ် မကြည်ကြည့် ကြည့်လိုက်ရင်း ...

         " ဒါကျ မမေ့ဘူး ...လူဆိုးကောင်  "

ဟုပြောကာ ရစ်ခီ့နှုတ်ခမ်းအား နမ်းလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ကျေနပ်သလို ပြုံးကာ ထယ်ရယ့်အား ထပ်လို့နမ်းလာပြန်တာကြောင့် ...

         " ရစ်ခီရှန်! နောက်ကျနေတယ်လည်း ပြောသေးတယ် ဒီနေ့ပြီးအုံးမှာလား သွား သွားတော့ တကယ်ပါပဲ ... "