THANOS (Montediajo Series 1)

Chapter 11

"Senyorita, pinapatawag kana ng iyong ina."

Napalingon ako ng marinig ang tinig ng aming katulong. I was staring blankly to the vast land before me. I can see our people on our sugarcane working despite the heat of the sun.

Napalunok ako. "Susunod ako."

Lahat ng ito ay tila ba estranghero parin sa akin. My mommy told me I met an accident months ago causing me an amnesia. Siguro normal lang na wala akong maramdaman na luksong dugo mula sa kanila dahil sa aking sitwasyon ngayon but eventually, makikilala rin sila ng diwa ko.

Nag iisang anak rin ako. Tagapagmana. Ang aking ama ay maraming tubuhan. Maraming lupain. Kilala dito at nirerespeto.

Is this really the life I have?

Huminga ako ng malalim kasabay ng kirot sa aking dibdib. Hindi ko mawari kung para saan iyon ngunit iyon ay aking nararamdaman sa tuwing maalala ang lalaki sa aking panaginip.

Mahaba ang aking buhok at kitang kita ko sa sariling anino ang pagsayaw niyon habang papasok ako ng mansyon.

Antigo ang karamihan sa mga gamit at kahit ang mansyon ay ilang henerasyon na ang nakatira ay napanatili ang tibay, linis at ganda.

Again, there's a lot questions knocking in my head. I flinched a bit when it hurts.

"Anak, maupo ka." si mommy. Her white silky dress fit well with her body. "Saan ka galing?" nag aalala ang boses nito.

Nakahanda na ang agahan at nakita ko si daddy na nakaupo habang may pag aalala ang tingin sakin.

"Visiting the land, mom. I like to watch them doing their works."

Marahan na ngumiti si mommy. "Oh, really? Mabuti iyan at interesado ka sa negosyo natin. Ngayong buwan narin ang pag-aani ng tubuhan natin! Mahal ngayon ang asukal kaya malaki ang kikitain!"

I smiled a bit and nodded. I heard dad's sigh.

"Anak kumain ka muna bago namin sasabihin sayo ang aming importanteng sasabihin."

Umupo ako kaharap ni mommy at daddy.

"Anak... iyong ating tubuhan.. itong mansyon... at ibang ari-arian ay kukunin na sa atin anumang oras." dad said slowly.

Nangunot ang aking noo. Nakita ko ang pagyuko ni mommy at nakita ko kung gaano niya itinago ang pagluha.

"Kukunin? N-nino po?"

Sinikop ni daddy ang kamay ni mommy na tila ba doon niya kukunin ang lakas ng kanyang loob.

"Nang aking nasanglaan anak. Muntikan nang lumubog ang negosyo natin ng kelan at para maisalba lahat lahat ng utang at kailangan sa mga lupain ay sinanla ko sila. Para magsimula ulit at akala ko ay makakabawi at makakabangon tayo ngunit...." dad break down. Naluha nalang siya kung kaya ay niyakap siya ni mommy.

Parang nilulukumos ang aking puso na makita silang ganito.

"Anton.. We can start from a scratch! I don't mind. Tsaka di'ba anak? Sasamahan mo kami sa hirap at ginhawa!" si mommy.

"F-Flora.. I have an idea. And it's the best for Laura if she find the man for her! Mas mabibigyan siya ng mas magandang buhay. Ako... hindi ko na maibibigay iyon dahil matanda na ako!"

Seeing them like this makes my heart shatters. Uminit ang gilid ng aking mga mata. It's like a familiar scene for me.. i don't know when or where. Pumikit ako ng mariin.

"Isa pa.. Ang gamot ni Laura ay mahal."

Kinagat ko ang aking labi at tinitigan ang pagkain sa aking harapan. Sa kabila ng masasarap na pagkain, magarbong tirahan at damit ay may malaking suliranin pala. At hindi na nila kinaya kaya pinili nilang sabihin sa akin.