THANOS (Montediajo Series 1)

Chapter 15

Ang daming armadong lalaki sa hallway.
Nakatutok lahat ang baril sa amin.
At ako?
Parang may dagok ng malamig na tubig sa buong katawan ko.

“Sadam…” bulong ko, halos hindi makalabas ang boses.

He didn’t look at me.
Eyes locked sa mga kalaban.
Barrel raised.
Jaw clenched.

“Stay behind me,” utos niya ulit—pero this time mas mababa, mas mapanganib, mas parang desperado.

“I’m trying!” sagot ko, nanginginig pero hindi umaatras.

He fired first.

BANG! BANG!

Two men dropped instantly.
Fast, precise, walang pag-aalinlangan.
He moved like he was born for this—
no, like he was trained to kill since childhood.

“Sadam!” sigaw ko, because another man came from the side.

Pero bago pa siya makalapit sa akin, hinila ako ni Sadam papalapit sa katawan niya, spin-me-behind-him style na parang choreography, tapos—

BANG!

The man fell.

My heart hammered so loud parang lalabas na.

“S-stay low,” utos niya, hila ako ng mahigpit habang siya mismo parang walang pakialam sa pagdugo ng balikat niya.

“Wait—Sadam, dugo mo ‘yan—!”

“Later,” sagot niya, baritone and irritated.
“Importante ka.”

Hindi ako nakasagot.
Paano ka ba makakasagot sa ganyang linya habang may giyera at armadong tao sa paligid?

But before I could even breathe, one last soldier charged at us from the opposite direction, mabilis, mas malaki ang katawan, mas agresibo.

“Sadam!” sigaw ko.

Pero this time…
hindi ako napasigaw sa takot.

Gumalaw ang katawan ko.

On instinct.

My legs kicked forward, hindi ko alam kung paano.
My hand grabbed the man’s wrist, twisted, at narinig ko ang CRACK.

Even Sadam froze for one second.

The man screamed, nalaglag ang baril.
Bago pa siya makabawi, naitulak ko siya sa pader with a strength I didn’t know I had.

Huminto ang mundo.

Lahat ng ingay biglang nag-fade.

Ako?
At si Sadam?
Tumayo sa gitna ng hallway na amoy usok, putok, dugo.

He stared at me.

Not like before.
Not protective.
Not angry.

But…
Shocked.
Awed.
Undeniably shaken.

“Noren…” bulong niya, halos pabulong na parang dasal. “You don’t remember anything… but your body does.”

Hindi ako makahinga.
Hindi ko mahanap ang salita.

Lumapit siya.
Mabagal.
Para bang natatakot siyang biglain ako.

I stepped back—

Pero hindi dahil takot.
Kundi dahil hindi ko alam bakit biglang umiinit ang mukha ko.

And then—

He pinned me gently against the wall.

Not forceful.
Not violent.
But close.
Insanely close.