VAZGEÇME

BÖLÜM 5

Sevgilim dedim ona... Şaşırdı , beklemediği bir anda gelmişti. Onunda artık hayatında daha büyük sorumlulukları vardı. Ben gibi , ilişkimiz gibi... Artık ben sıradan biri değildim onun içini biliyordum , güveniyordum ona . Kendim gibi benliğim olmuştu... Ne hikmettir bilmem ama annem de kendi oğlu gibi sevmişti onu , daha görmeden .... Ablam da sevmişti, onlar için bir sıkıntım yoktu onun ailesi hakkında bir bilgim yoktu. Hep konuşurduk ama ben pek ciddi ye almazdım. Artık sevgiliydik o benim konuştuğum biri değil hayatım,geleceğim,herşeyim,dünyam oluverdi... Sorumluluklarım vardı ama ben işte hiçbir zaman hiçbir şeyin değerini bilmediğim gibi onunda değerini bilememiştim Emre her hata mı , kusuru mu göz arda eder affeder di. Sevgimden  şüphem yok eminim , ama yine çocukluk yapar , şımarır  onu hep üzer sabrını zorlardım. Evet 14 haziran 2011 ilk "günaydın sevgilim" dediğim tarih , okula gitmiş karnemi almıştım o da aynı şekilde okula gitmiş karnesini almıştı . Birbirimizi gördüğümüzde utanırdık konuşamazdık bile bizim sevgimizin büyüme zor olma sebepi de utangaçlıktı. Güzel bir şey di bu hep bir mesafe ciddiyet vardı hayatımızda onun üçüncü sınıfı bitmiş dördüncü sınıfa geçmiş , benimde ikinci sınıfım bitmiş üçüncü sınıfa geçmiştim . İlk aylar hiç görüşmedik , çok garip dimi... Başkası olsa durmadan görüşmek ister , sıkardı ama biz birbirimizi o kadar özlememize rağmen çok görüşemez vakit geçiremezdik. Zaten onun boş vakitleri olmaz dı . Bu sebepten dolayı tatlı tatlı kavgalarımız olmadı değil... Birbirimize hiç açık olamadık hep bir çekingenlik vardı üstümüzde neden bilinmez ama hep bir çekinirdim ondan. O da bana adım atamazdı bilirdim çok severdi kıyamazdı... Sevgili olarak yani aslında hayatıma girmeye başladığında ki ilk buluşmamız...