Αφου κανω τις απαρετητες εξετασεις ειναι η ωρα να φυγω ομως δεν μπορω ομως να κουνησω τα ποδια μου....Ωχ γιατι????και τρεμω σαν το ψαρι ....φωναζω τις νοσοκομες με ολη μου την δυναμη και ερχονται προς το μερος μου.....τους εξηγω τι εχει γινει και αυτες παιρνουν γρηγορα μια καρφιτσα αλλα δεν νιωθω τπτ ....προσπαθουν να με ηρεμισουν...ξεσικωνω ολο το νοσοκομειο ουρλιαζοντας και κλαιγοντας δεν μπορει να μου συμβαινει αυτο δεν γινεται....αφου μου κανουν και αλλες εξετασεις καλουν τους γονεις μου ενω μιλανε με το γιατρο φαινονται....αναστατομενοι...ερχονται προς το μερος μου..
Μα-Μπα-Γλυκια μου θελουμε να σου μιλησουμε.......Δεν θελω να ακουσω αυτο που σκεφτομαι....
Μα-Κορη μου για καποιο λογο.....και ξεσπαει σε λιγμους...
Μοα-Η μητερα σου και εγω θελω να σου πουμε οτι....για ενα διαστημα δεν θα μπορεις να περπατησεις.........και δακρυα με σκοτωνουν καθως κυλουν απαλα.....
Δεν μπορει να γινεται εγω....σε αναπιρικο καροτσακι....ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙ φωναζω και οι νοσοκομες μου δινουν ανεσθητικα...
Ξυπνα και βρισκομαι στο δωματιο μου....σκεφτομαι πως ολα αυτα που εγιναν ηταν απλως σε ενα τρομαχτικο ονειρο...........καθως συκωνομαι ακουμπαω τα ποδια μου στο πατωμα και προσπαθω να σηκωθω μα σοριαζομαι κατω φωναζοντας βοηθεια ....ολοι τρεχουν να με βοηθησουν και εγω κλαιγοντας κοιταω τα ποδια μου ....αυτα που με βοηθουσαν να στιριζομαι στην γη τωρα....ηταν ολα περασμενα στο παρελθον...... οι γονεις μου,μου ειπαν οτι μου αγορασαν αναπιρικο καροτσακι και αυριο θα εμφανιστω με αυτο στο σχολειο ολα ηταν σαν ταινια τρομου....Γιατι να συμβαινουν σε εμενα ολα ΑΥΤΑ?????
Παιρασα ενα δυσκολο βραδυ ολο επεφτα απο το κρεβατι δεν μπορω να συνιθησω σε αυτο αλλα πλεον θα ειναι μια συνηθεια.....Η ωρα εινα 7 30 το πρωι και ετιμαζομαι να παω στο σχολειο....μου ειναι δυσκολο μα θα προσπαθησω να μην δινω σημασια....Αφου φτανω στο σχολειο ολοι με κοιταζουν και εγω αδιαφορω...με ολησιαζει η Κωννα...
Κωννα-Τι επαθες;;;; λεει τρομαγμενη(Αρχιζω και της λεω ολα οσα εγιναν)Το δυσκολο ειναι οτι νιωθω κακομοιρα που καποιοι με κοιταζουν με θλιψη ενω αλλοι.....με κοροιδευουν πισοπλατα .......ενα δακρυ πεφτει μα σκουπιζω γρηγορα τα ματια μου......ηταν η ωρα να αναιβω στην ταξη...με βοηθαει η Κωννα ενω με κοιταει ο Κωστας...με πλησιαζει ...
Κωστας-Τι εγινε (λεει ειρωνευοντας)
Εγω-Η κηδεια σ εγινε(λεω)
Κωστας-Δεν ειρωνευομαι
Εγω-Τι σε κανει να πιστευεις οτι και εγω σε ειρωνευομαι
Κωστας-Καλααα
Εγω-Καλαθια μαλακα μουρμουριζω
Κωστας-Τι ειπες????
Εγω-Παρατα μας αγορακι ειμαι κουρασμενη δεν εχω ορεξη
Κωστα-γα..σου
Εγω-Οχι μαζι σου
Και με σπρωχνει προς τις σκαλες η Κωννα παει να με πιασει ομως πεφτω και χτυπαω.......
Γι αυτο εννοω τα απροσμενα της ζωης και θα δειτε και χειροτερα
