Het geweldige verhalen-die-nergens-op-slaan-boek

Roodwolfje en de Grote boze Kap ~Deel 1~

Ergens in een wereld hier heel ver vandaan leven de Kappen. (Zie plaatje) Het zijn vredelievende wezens met een hart van goud. Nouja meestal...
Dit verhaal gaat over de Kap met de naam Stoffel. Van buiten lijkt hij een doodnormale aardige Kap, maar eigenlijk hij zit in het geheim bij de Maffiakappenbende. De MKB.
De MKB doet verschrikkelijke dingen. Ze beroven banken. Bestelen juweliers. Roven voedselbanken leeg.
Maar het aller aller ergste wat ze doen is:
Oude omakapjes opeten!!
Al de oma's van de leden van de bende waren al opgegeten. Dat was namelijk de toelatingsproef. Alle kappen gingen dan gezamenlijk naar die omakap toe en aten haar samen helemaal op.
Bij iedere oma van iedere Maffiakap was dat dus gedaan.
Of toch niet bij iedereen...
Bij Stoffel namelijk niet. Hij hield heel erg veel van een stukje omakap. Hij vond het geweldig om samen banken leeg te roven en andere maffiadingen samen te doen, maar zijn eigen omakap te moeten delen bij het opeten.. dat ging hem toch iets te ver. Het was zíjn omakap, dus hij zou haar alléén opeten.
Dus in plaats van haar op te laten eten had hij haar naar een plaatsje ergens diep in het bos gebracht en bracht haar iedere week een mand met eten en koekjes. Zodat ze lekker dik werd. En bij de toelatingsproef had hij gewoon verteld dat hij geen omakap meer had.
Het was jaren goed gegaan tot dat...
'STOFFEL VON KAPPENSTEIN!!' De Oppermaffiakap kwam stampend zijn werkkamer binnen, waar hij zojuist een nieuwe overval aan het plannen was. Zijdes en Katoener, zijn twee lijfwachten, liepen naast hem. 'MIJN SPIONNEN HEBBEN ONTDEKT DAT ER EEN HUISJE IN HET BOS STAAT. EN WEET JE WIE DAAR IN WOONT?!' Wat! O nee verschrikkelijk! Ze hebben het ontdekt! Ze weten dat hij nog een oma heeft!!
'DAAR WOONT EEN OUD OMAKAPJE EN JIJ GAAT HAAR OPETEN, ZODAT WE HET BOS KUNNEN PLATBRANDEN.' Pff gelukkig! Hij mag het alleen doen.
Wacht..
WAT!! Ze willen het bos gaan platbranden!! Met het huis van oma erbij!! Dan heeft hij later geen huis meer waar hij in kan gaan wonen. Want, oké hij mag z'n oma dan wel niet, maar haar huis.. poe dat is toch wel het mooooiste huis dat er bestaat!
'EN ZIJDES GAAT MET JE MEE.'
Wat!? Nee, zo kan hij oma niet ongezien alleen opeten! 'Oké meneer, komt voor elkaar.' Zegt hij. Tja het moet maar. Hij raakt hem onderweg wel kwijt,want niemand kent het bos zo goed als hij.
De volgende dag vertrokken Stoffel en Zijdes naar het bos. Stoffel wist dat er een korte makkelijke weg was,als je tenminste wist hoe je moest lopen, maar nam expres een hele lange moeilijke weg met veel bochten en kronkels. En eigenlijk liepen ze niet naar het huisje toe maar er van af. Ergens halverwege stopte Stoffel ineens en zei tegen Zijdes dat hij echt heel nodig een grote boodschap moest doen.  Hij zei dus zo van: 'Hé Zijdes, ik moet nodig scheiten. 'Ja oké scheit ze' antwoordde die.
'Niet kijken hè!'
'Ja ja is goed. Schiet nou maar op, we hebben haast.'
Snel glipte Stoffel door de bomen en struiken. Hij rende zo hard, maar ook zo zacht mogelijk. Hoelang zou hij hebben? 3 minuten? 5 minuten? Misschien duurt het wel 10 minuten voordat Zijdes het verdacht begint te vinden. Maar hoelang het ook zou duren, hij moest hier weg zien te komen en er eerder zijn dan Zijdes. Hij keek om terwijl hij rende en dat had hij beter niet kunnen doen.
Hij knalde keihard op iets. Of liever gezegd iemand..
'Hé kijk eens uit waar je rent!' Het was een wolf met een rode vacht. Het leek wel een vos, maar was het niet. Je zag duidelijk dat het een wolf was.
'Wat staar je nou naar me!?' Vroeg ze verontwaardigd.
'Eeh, ik eeh.' Hij had nog nooit een wolf in het echt gezien, zelfs niet die keren dat hij naar z'n omakapje ging. En zeker niet zo'n mooie wolf...
'Niks dus. Moven Kap. Jij hebt hier niets te zoeken.'
Hoe durfde ze zo tegen hem te spreken! Hij zou haar eens wat zeggen:
'Doe eens effe normaal wolfje. Weet jij wel tegen wie jij het hebt. Ik ben van de maffia!'
'Jaa dat zal wel.'
Ze deed wel stoer, maar hij had het wel gezien. Die flits van angst in haar ogen. Heel even maar. Maar hij had het wel gezien. Hij stapte langs haar heen en zei: 'Nou ik moet er maar weer eens vandoor.'
Op naar oma's huis.....

Wordt vervolgd..

Zo dit is alweer het tweede verhaal van dit boek. Wat vinden jullie ervan?😏
O en als je nog tips hebt of ideeën voor volgende verhalen laat het me gerust weten in de reacties of in een persoonlijk berichtje😃