Eunjungနံရံကိုမွီလိုက္ျပီး ေလွ်ာခ်ကာ ျကမ္းျပင္ေပၚထိုင္ခ်လိုက္သည္......
အနည္းငယ္ေဖ်ာ့ေတာ့ေနေသာ နွဳတ္ခမ္းနွစ္လႊာျကားက ေလပူတစ္ခ်က္လား သက္ျပင္းရွည္ရွည္လား မသဲကြဲေပမဲ႕ ထိုထဲတြင္ နာက်င္စရာေတြ ပါသြားရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲ...
ဘာမွမရွိတဲ႕မ်က္နွာက်က္ကိုစိုက္ျကည့္ေနတဲ႕ ရီေ၀ေ၀မ်က္၀န္းေတြကေတာ့ ေမွၽာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ႕ေနသည္....
ဒူးနွစ္ဖက္ကိုေထာင္လိုက္ျပီးလက္နဲ႕ပိုက္တာ မ်က္နွာအပ္ထားလိုက္သည္...
တစ္ဖက္ကအသည္းနင့္ေအာင္ခ်စ္ရတဲ႕သူ
တစ္ဖက္ကသူမတစ္ဘ၀လံုးေတာင့္တခဲ႕တဲ႕ ဘ၀မ်ိဴးကိုတည္ေထာင္နုိင္ဖို႕ အခြင့္အေရးတစ္ခု
လက္လြတ္လိုက္ရင္ ေနာက္ထပ္ရနုိင္ပါ့မလား....
ဘယ္ဟာပိုအေရးျကီးလဲလို႕ေမးလာရင္ေတာ့ သူမမွာအေျဖမရွိ....
ခ်စ္ရတဲ႕သူနဲ႕အတူတစ္သက္လံုးအိပ္မက္မက္ခဲ႕တဲ႕ ဘ၀မွာေနခ်င္ခဲ႕တာပါ.....
တစ္ဖက္ဖက္ကိုစြန္႕လႊတ္ဖို႕လည္း မျဖစ္နုိင္ အားအင္မရွိ....
နွစ္ခုလံုးကို လိုခ်င္မိတာ သူမအရမ္းေလာဘျကီးသြားလား.....
ျဖစ္နုိင္လ်ွင္ေလာကျကီးကေန ခဏေပ်ာက္သြားလိုက္ခ်င္သည္.....
"Jungie ah "
ေခၚသံတိုးတိုးေျကာင့္Eunjung ေခါင္းေထာင္ျကည့္မိသည္.....
"Mini... "
"အဆင္ေျပလား...."
Hyominခပ္တိုးတိုးေမးလိုက္သည္....
ထိုေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကိုeunjungမေျပာရင္ေတာင္ ပံုစံျကည့္လိုက္တာနဲ႕ ခန္႕မွန္းလို႕ရေနေပမ႕ဲ......
Eunjungေခါင္းကိုေျဖးေျဖးခါယမ္းလိုက္သည္...
"Gwinchana jungie ah ~
အဆင္ေျပသြားမွာပါ ....."
"ငါ...ငါေျပာမထြက္ဘူးဟာာ...."
"ေအးပါဟာာာ...."
Hyomin Eunjungရဲ႕ေက်ာျပင္ကိုဖြဖြပုတ္ကာ နွစ္သိမ့္ယံုမွတစ္ပါး တတ္နုိင္တာမရွိပါ....
"Mini.... "
"Hmm?"
"ငါအရမ္းေလာဘျကီးမိေနတာလား..."
