Bekler durur öylesine
İstasyonda bir adam
Üstü başı toz içinde
Garip hayallere dalar
umutsuzluk ümitsizlik içinde
Zorluklar içinde büyüyen
İnsanın hali başka
Herşeyden öyle soğumuşki
İçine birikmiş derdi kederi
Yüzünü yerden kaldırmıyor
Bekler durur
İstasyonda bir adam
Üstü başı toz içinde
Yalnızlığa alışmış belliki
kendini kalabalıktan kaçındırıyor yalnız banklara oturup
Sevdiğinin gidişine yanar
ŞİMDİ OKUDUĞUN
SEVMEK VE YAŞAM ARASINDA KALMAK
PoesíaSevmek sadece kavuşmak mıydı? Sevmek neydi ? Sevmek özlemdi hasretti Aslında sevmek hayatın tüm zorluklarına karşı mücadele edip sevgisinden vazgeçmemekti
