saudade

보고싶다

. . . g-goodbye, d-daniel kang."

natapos ang voice record na nakatadtad sa voice recorder app ko. pinunas ko ang mga luha ko at tinanggal ko ang memory card sa cellphone ko.

pangfifty na kinig ko na ito, pero ganun pa din ang feelings. ganun pa din ang sakit.

i miss her so damn much.

life is so unfair. ano ba ang ginawa niyang kasalanan para mawala siya? ano ba kasalanan niya para mahirapan?

it has already been a month since she died. wala akong kaalam alam. nagulat nalang ako na may kumatok sa kwarto ko at binigyan ako ng sd/memory card.

walang laman iyon kundi pictures namin at voice records.

doon ko lang nalaman kung bakit lagi nalang siya hindi sumisipot sa dates namin. doon ko lang nalaman kung bakit hindi niya na ako kinakausap. doon ko lang nalaman yung dahilan kung bakit kami nagbreak.

akala ko nagalit na siya saakin. akala ko, naiinis na siya saakin. dahil pabibo ako masyado. akala ko, nagsawa na siya saakin.

kaso may sakit pala siya.

may sakit siya, nahihirapan siya, nalulungkot siya, pero wala akong kaalam alam.

pero come to think of it, it was actually my fault. diba?

kung sana nilayo ko nalang siya sa mausok na mga lugar, sana hindi ko nalang siya tinatakas sa parents niya. sana naging mabuting boyfriend nalang ako.

pero huli na ang lahat.

she's gone.