Λένε ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου πει ο τυπάς εκεί πάνω πως είναι η ώρα σου να πεις Αντίο. Ποτέ είναι η στιγμή να μαζέψεις ότι εμπειρία απέκτησες μέχρι τότε ,να πακετάρεις ότι αναμνήσεις έχεις και να κλείσεις ότι ανοιχτές υποθέσεις έχεις πριν πάρεις τον δρόμο για την άλλη πλευρά .Είναι αλήθεια άδικο αυτό .Φεύγεις για πάντα και δεν σου δίνουν το δικαίωμα να επιλέξεις την σωστή μέρα .Αν και δεν υπάρχει σωστή μέρα ή ώρα για να ξεκινήσεις τέτοιο ταξίδι .Και φαίνεται το έμαθα αυτό από πρώτο χέρι ...
Λοιπόν θυμάμαι όταν είμασταν 16 που καθόμασταν ένα βράδυ και μου ανακοίνωσες ότι δεν πιστεύεις στον τύπο που ζει εκεί πάνω βάση με τους γονείς μας. Μου φαινόταν τόσο περίεργο που πήγαινες κόντρα στους γονείς σου ακόμα και σε αυτό .Μου έλεγες πάντα "Εγώ δεν μπορώ να συμβιβάζομαι με τις ιδέες τους. Εγώ γεννήθηκα για να τους αλλάξω την γνώμη ." .Το καταλάβαμε όλοι όταν αποφάσισες να τριπήσεις τα αυτιά σου για τρίτη φορά το καθένα ,πράγμα που οι γονείς σου δεν δέχτηκαν πότε .Το καταλάβαμε όταν αποφάσισες να τα κάνεις τα μισά μαλλιά σου μπλε και δεν πέτυχε και ήταν πράσινα σχεδόν για 4 μήνες .Όλοι σου λέγαν ότι έμοιαζε λες και είχαν πιάσει μούχλα , αλλά εσύ τους αγνοούσες και έλεγες "Έτσι νιώθω πιο κοντά στην φύση .Άλλωστε ταιριάζουν με τα μάτια μου. ".
Ήσουν διαφορετική από την αρχή .Έβρισκες το καλό σε όλα .Πίστευες το πιο απίθανο πράγμα 'ότι όλοι είναι καλοί άνθρωποι απλά κάποιος λόγος τους έκανε έτσι' όπως ακριβώς έλεγες και δεν μπορούσες να πιστέψεις έστω για λίγο τον τύπο που για χάρη του χτίσαμε εκκλησίες και εκκλησίες και γίνανε πόλεμοι και πόλεμοι .
Καθόμασταν τα βράδια στην βεράντα του σπιτιού σου και μου έλεγες για τον αγαπημένο σου ποιητή. Μου διάβαζες κομμάτια από την ποιητική σου συλλογή που ονόμαζες "καταφύγιο " και υποστήριζες πως τα έβρισκες στο διαδίκτυο και τα αντέγραφες . Πόσες φορές ήθελα να σου πω πως ήξερα πως εσύ τα έγραφες και απλά φοβόσουν την κριτική μου. Θα στο πω τώρα και μπορεί να είναι λίγο αργά αλλά τα αγάπησα .Θυμάσε, παραπονιόμουν που δεν ήθελες να πάμε σε εκείνο το καινούργιο μαγαζί που όλοι πήγαιναν όλοι. Θυμάμαι ένα βράδυ μαλλωσαμε και μου είπες "πάνε αλλά όταν γυρίσεις μην με ψάξεις επειδή δεν πέρασες καλά.".Πήγα .Δεν πέρασα καλά .Χάρηκες ; Σε έψαξα .Δεν σε βρήκα .Μου είπαν πως σε βρήκαν κάποιοι άλλοι .
Θέλω να πω κάτι σε εσένα εκεί πάνω κύριε που λες πως τα ξέρεις όλα .Αφού ήξερες πως θα φύγει γιατί δεν είπες κάτι ;Γιατί δεν μου είπες να μείνω να την κρατήσω ;Γιατί δεν την σταμάτησες ; Γιατί δεν μου είπες να εκτιμήσω την κάθε στιγμή μαζί της ;
θυμάμαι το πως τα μάτια της με κοιτούσα γεμάτα ανυπομονησία κάθε βράδυ που πήγαινα σε κείνη την άθλια βεράντα .Ήταν μια ζωή υπερβολικά γεμάτη με λουλούδια για μια τόσο μικρή βεράντα και είχε τόσο ζέστη,αλλά δεν με ένοιαζε όσο ήσουν εσύ εκεί . Θυμάμαι που όταν ξάπλωνε στην αγκαλιά μου και την χτυπούσε ο ανεμιστήρας, μπορούσα να μυρίσω το άρωμα της .Μύριζε σαν βανίλια με κανέλα .Θυμάμαι που τα μαλλιά της πέφτανε στο πρόσωπο της και με έβαζε να τα κρατάω γιατί αλλιώς δεν έβλεπε να διαβάσει το βιβλίο της .Θυμάμαι τον τρόπο που η αναπνοή της έχανε ρυθμό μέχρι που την έπαιρνε ο ύπνος στα χέρια μου .Θυμάμαι την φωνή της να μου λέει Καληνύχτα κάθε φορά που την κουβαλούσα μέχρι το κρεβάτι της .Θυμάμαι τα χείλια της να αγγίζουν τόσο απαλά το μάγουλο μου και να μου δίνουν ένα λόγο ακόμα για να έρθω το επόμενο βράδυ πάλι .
Δεν ήρθε το επόμενο βράδυ. Έφυγες .Έχουν περάσει 4 μήνες . 4 ολόκληροι από μέρες μήνες που όμως μοιάζουν τοσο άδειοι χωρίς εσένα.
Ήρθα. Το πήρα απόφαση πως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο .Ήρθα στην τελευταία κατοικία σου .Πως φαίνεται πως δεν την έχεις διακοσμήσει εσύ .Είναι αλήθεια τόσο κενό και άγνωστο σε σχέση με εσένα το μέρος .Το ονομάζουν τελευταία κατοικία και εσύ δεν φαίνεται να το έχεις ακουμπήσει καν .Δεν θα έπρεπε να είναι μια σκέτη μαρμάρινη πλάκα με ασημένια τετραγωνιμσενα γράμματα. Αυτό δεν θυμίζει σε τίποτα εσένα. Αυτό θυμίζει την συντηρητική μητέρα σου που αποφάσισε από ότι φαίνεται να δηλώσει παρούσα έστω σε αυτήν την τελευταία στιγμή της ζωής σου .Μια ζωή κομπάρσος αυτή η γυναίκα που έπρεπε να είναι πρωταγωνήστρια στην ζωή σου. Την μισούσα τόσο πολύ που σε πλήγωσε έτσι όταν σε άφησε για να πάει να ζήσει με τον πλούσιο καινούργιο σύντροφο της .Και όμως εσύ έλεγες "Από όταν πέθανε ο μπαμπάς ,ψάχνει να βρει κάπου την αγάπη που της πρόσφερε. Την δική μου την έχει δεδομένη. Δεν πέθανα εγώ όπως ο μπαμπάς .Οπότε δεν έχασε κάτι από εμένα ."Μάντεψε ;Δεν είσαι πλέον δεδομένη για κανέναν .Στέκομαι πλέον μπροστά σε κάτι τόσο άγνωστο σε σχέση με εσένα και μιλάω μόνος μου σε ένα άδειο χωράφι με τελευταίες κατοικίες ,σε ένα συγκρότημα που στεγάζει όνειρα τα οποία δεν πραγματοποιήθηκαν ,προσωπικότητες που δεν έλαμψαν και ανεκλπηρωτους έρωτες ... "Έφυγες .ΕΈΦΥΓΕΣ ΜΕ ΑΚΟΎΣ ;Εσύ που έλεγες πως θα αλλάξεις τον κόσμο ,τον παράτησες και έφυγες. Ήσουν τόσο δειλή τελικά .Όλο υποσχέσεις και ένα βράδυ που έλειψα τα παράτησες όλα .Ένα βράδυ σε άφησα και πήρες όλο το κουτάκι από αυτά που σε κρατούσαν εδώ .Ένα βράδυ έλειψα και αντί να ακούσω εγώ την αναπνοή σου να χάνει ρυθμό μέχρι να κοιμηθείς ,δεν την άκουσα καν οι γιατροί να δηλώνει την ύπαρξη ζωής στο πληγωμένο σώμα σου . "Πολλαπλά σημάδια στα χέρια και πόδια που δηλώνουν την ύπαρξη τάσεων καταστροφής προκάλεσαν εκτεταμένη αιμορραγία και η κατανάλωση αντικαταθλιπτικων χαπιών σε μεγάλη δόση οδήγησαν την ασθενή σε κώμα και έπειτα στον θάνατο" ακους;Αυτό έγραφαν οι εφημερίδες και είχαν και αυτή την τραγική φωτογραφία σου που τραβήχτηκε για το σχολικό λεύκωμα .Δεν τους βοηθάς με την φώτο να καταλάβουν πως γίνετε να αυτοκτονήσει ένα τόσο χαμογελαστό κορίτσι .Δεν έπρεπε να γράφουν αυτά για εσένα .Γαμωτο. Υποτίθεται πως θα έγραφαν η κοπέλα που έσωσε κάποιο είδος υπό εξαφάνιση ή ότι βρήκες την θεραπεία για τον καρκίνο ή κάτι τέτοιο .Γαμωτο υποτίθεται πως θα ήσουν εδώ .Πως θα καθόσουν αγκαλιά μου και θα μου διάβαζες ποίηση και θα γελούσες και θα μύριζα τα μαλλιά σου και...Γαμωτο δεν θυμάμαι καν πως μυρίζουν τα μαλλιά σου .Τα μάτια σου ήταν πράσινα αλλά δεν το βλέπανε όλοι ότι είχαν και λίγο καφε μέσα .Θέλω να τα δω να με κοιτάνε με την ίδια χαρά που με κοιτούσαν .Και τώρα τι;Τι κοιτάς τώρα ;το χώμα που σε σκεπάζει; Που θα βρω τώρα τα ποιήματα σου ;Χρειάζομαι να ακούσω την φωνή σου .Βάζω συνέχεια και ακούω τον τηλεφωνητή σου .Μου είπαν πως θα κλείσουν τον αριθμό σου και μαζί με αυτόν θα χαθεί και η φωνή σου .Τους είπα θα το πληρώνω εγώ .Έχω ανάγκη να κρατήσω την φωνή σου ζωντανή .Και θυμάσαι την άθλια βεράντα σου ;Όλα τα φυτά σου πέθαναν. Πήγαινα κάθε μέρα και τα πότιζα 2 και 3 φορές .Πίστευα πως άμα τα προσέχω συνεχώς ,αμα τα δείχνω στοργή συνεχώς ,ότι δεν θα τα χάσω όπως έχασα εσένα .Αλλά όχι και αυτά σαν εσένα ήταν .Μόλις τα έδωσα παραπάνω αγάπη από ότι άντεχαν,πέθαναν .Έφυγες .Έχω μείνει πίσω με μια άδεια βεράντα που μοιάζει με νεκροταφείο λουλουδιών και αναμνήσεων ,με ένα βιβλίο με ότι ποίημα και ζωγραφιά έχεις κάνει .Έχω μείνει πίσω με ότι μου δήλωνε την ύπαρξη σου .Γύρνα πίσω .Σε παρακαλώ .Δεν πέρασα καθόλου καλά εκεί που πήγα εκείνο το βράδυ .Δεν έφταιγε το μέρος .Ήταν πιο δροσερό από την βεράντα σου και είχε πολλά φωτα .Αλλά δεν ήσουν εσύ εκεί και το έκανε ξαφνικά σε δευτερόλεπτα το χειρότερο μέρος στον κόσμο .Περίμενα πως και πως να γυρίσω σε εσένα ,να σου πω πως πέρασα χάλια ,πως έμοιαζε με κόλαση χωρίς εσένα εκεί. Μάντεψε αγαπητή μου; Δεν είναι το μόνο μέρος που μοιάζει με κόλαση πλέον .Είναι μια κόλαση όπου και να πάω χωρίς την ζέστη .Έρχεται ο χειμώνας και θα είναι πιο κρύος από ποτέ χωρίς εσένα .Σε χρειάζομαι να με κρατάς ζεστό .Σε χρειάζομαι .Σήκω και έλα πίσω .Θέλω να πεταχτείς πίσω από κάποιο θάμνο και να με κατατρομαξεις και μου πεις πως όλα ήταν μια πλάκα .Εσύ εκεί πάνω δεν σε πιστεύει ,αλλά να μου την προσέχεις Εντάξει ;Είναι ένας άγγελος που ήθελε να γυρίσει πολύ νωρίς στο σπίτι .Είναι ο δικός μου άγγελος .Γαμωτο πως γίνετε να έφυγες .Σε αγαπούσα .Ναι άκου αυτό πριν φύγω. Σε αγαπούσα .Αυτό δεν ήθελες να ακούσεις για να μείνεις ;Άκουσε το και εύχομαι να σε στοιχιώνει όπως στοιχιώνει και εμένα .Σε αγαπώ μην λέω μαλακιες .Ακόμα σε αγαπώ .Και εσύ έφυγες .Εύχομαι ένα πράγμα. Μαζί σου να έπαιρνες και τις αναμνήσεις μας .Να μην της κουβαλάω εγώ .Θα ήταν πιο εύκολο να θάψω το μέλλον που σκεφτόμουν μαζί σου εδώ.Ξέρεις τι είναι το χειρότερο με το θάνατο σου ;Ότι όχι μόνο αυτοκτόνησες αλλα δολοφόνησες σύγχρονος .Με σκότωσες . Ναι αυτό που ακούς .Με σκότωσες .Δεν πεθαίνει μόνο ένας όταν αυτοκτονεί κάποιος .Όχι αγαπητή μου .Τότε είναι που γίνονται οι μαζικές δολοφονίες .Χάρηκες ;Στα χέρια σου μπορεί ποτέ να μην είχες αίμα αλλά ελπίζω να ξέρεις πως έχεις την ψυχή μου .Λίγο μου έμεινε .Θα περιφέρομαι για λίγο ακόμα σαν ένας ζωντανός νεκρός μέχρι που θα έρθω να σε συναντήσω αγάπη μου...Αντίο μέχρι τότε. Τα λέμε. Εύχομαι να βρήκες την ηρεμία που έψαχνε ψυχή μου εκεί που πήγες ..."
Εκλαψα παιδια... δεν ξερω για εσας... Υποσχομαι να βρω αυτον που το εγραψε...
