Tabula (gepauzeerd)

Hoofdstuk 10. - De Kennis van Ben Miller

Daniel keek naar Ben Miller terwijl deze tegenover hem zat te slapen. Hij was nog steeds vastgebonden aan de passagiersstoel van de evacuatieshuttle Hope. Uren waren verstreken terwijl het kamp was opgezet, maar hij had al die tijd vast gezeten. Santiago was achterin het schip een magazijn aan het uitruimen zodat Ben hierin kon worden opgesloten. Dit was de enige oplossing die zij hadden aangezien een cel niet aanwezig was op het schip. Daniel vroeg zich af hoe veel moeilijker Ben zijn werk maakte, en hoeveel makkelijker het zou zijn zonder hem. Hoeveel makkelijker het zou zijn als Ben opgesloten zou zitten in het magazijn. Gelukkig zou het niet lang meer duren voordat het zover was.
Ben was duidelijk iets aan het mompelen in zijn slaap, maar aangezien zijn mond was afgeplakt kon Daniel er niets van verstaan.Met een simpele beweging trok hij het tape weg, benieuwd wat Ben te vertellen had. Ben schrok op terwijl hij zich nog duidelijk half slapend in een dromende staat bevond.
‘’Ze roept mij.’’ Zei Ben zonder zijn ogen te openen.
‘’Wie?’’ Vroeg Daniel terwijl hij zich naar voren boog.
‘’De liefde van mijn leven. Ze roept mij naar haar toe te komen.’’ Fluisterde Ben.
‘’Ze is weg Ben.’’ Zei Daniel met pijn in zijn hart.
‘’Mijn kristalletje is niet weg!’’ Riep Ben die wakker schrok van zijn eigen woorden. Hij keek Daniel aan, zijn ogen moe en ongefocust. ‘’Ze is niet weg, ze wil dat ik naar haar toe kom. Ik heb verder toch niets meer om voor te leven.’’
Daniel knipte zijn vinger voor de ogen, het was alsof Ben hierdoor eindelijk bij bewustzijn kwam, alsof hij ontwaakte uit zijn staat van verwarring. Daniel was overtuigd door hoe hij Ben voor zich zag zitten dat het trauma dat hij aan de dood van zijn vrouw ondragelijk moest zijn. Daniel had medelijden met Ben, hij wist hoe het was om een geliefde te verliezen.
‘’Daniel…’’ zei Ben met een heldere blik in zijn ogen. ‘’Het spijt mij wat ik heb gedaan.’’
‘’Ik zal het doorgeven.’’
‘’Wat gaat er met mij gebeuren?’’
‘’We zijn een cel aan het regelen voor je.’’
‘’Ik heb veel tijd gehad om na te denken Daniel. Ik wil geen cel, ik wil dood. De prijs om te leven is mij te hoog’’ Zei Ben rustig en rationeel.
‘’Ik heb geen toestemming je te doden Ben.’’ Zei Daniel zonder oogcontact te verbreken.
Ben slaakte een diepe zucht en probeerde zover hij dat kon naar voren te leunen.
‘’Weet je wat er gebeurd als een vlucht wordt geannuleerd Daniel? Wat er gebeurd als het schip daarbij ook nog energie probeert te besparen? Ik weet dat wel Daniel…’’
‘’Wat probeer je hiermee te bereiken ben?’’ Zei Daniel onderbrekend.
‘’Van het ene op het andere moment werd de energietoevoer van een cryopod stopgezet. ’’Ging Ben ongestoord verder. ‘’Het bevroren houden van de vloeistof in de cryopod kost namelijk veel stroom. Je zou ervanuit gaan dat een mens dan gelijk zou sterven, maar het tegendeel is waar. De vloeistof in cryopods heeft namelijk de unieke eigenschap om mensen te doen ontwaken als het geen energie meer ontvangt. Elke keer als een vlucht werd geannuleerd werd deze persoon wakker Daniel.’’ Zei ben terwijl hij een moment van stilte liet vallen om Daniel hierover na te laten denken. ‘’Wakker in een donker en koud schip met geen enkele mogelijkheid om uit de gesloten cryopod te klimmen. Opgesloten in een kleine ruimte omringt door smeltende cryo-vloeistof, vloeistof dat gesmolten uiteindelijk tot hun kin zou staan. Het is niet aan te raden, maar cryo-vloeistof is drinkbaar, veel mensen weten dit niet. Onze overleden passagiers weten dat wel, het is het laatste dat zij geleerd hebben voordat zij zijn omgekomen van de honger. Weet jij hoelang een mens kan leven zonder voedsel Daniel?’’
‘’Hou op Ben, alsjeblieft…’’ Zei Daniel, hij wist het antwoord al.
‘’46 tot 74 dagen Daniel. Dat is hoelang deze mensen de vloeistof hebben gedronken in de hoop dat iemand hen zou redden. Dat iemand hen zou bevrijden uit die helse gevangenis. Dat is hoelang mijn vrouw is gemarteld en jouw collega’s. En waarvoor? Zodat twaalf mensen konden overleven, is dat het waard. Is de dood en het lijden van 278 mensen het overleven van twaalf waard? Ik vind van niet, en ik heb niet gevraagd om deze verantwoordelijkheid Daniel! Ik kan niet leven in de wetenschap dat deze mensen zo gruwelijk voor mij zijn gestorven, en ik denk dat veel andere overlevenden er hetzelfde over zullen denken. Wij horen niet te leven Daniel.’’
Daniel schoot overeind en voordat Ben door had wat er gebeurde voelde hij de koude loop van een plasmapistool tegen zijn slaap en een hand om zijn nek.
‘’Niemand zal hierachter komen vuile klootzak, ik zal daar persoonlijk voor zorgen!’’ Zei Daniel, terwijl al zijn ingehouden woede explodeerde.
‘’Schiet dan! Schiet! Ik heb hier niet voor gekozen!’’ Schreeuwde Ben in zijn gezicht. ‘’Wie ben jij hen deze kennis te ontzeggen!’’
‘’Ik ben de man die voor de veiligheid moet zorgen! Ik ben degene die hen tegen dit soort zaken moet beschermen’’ Schreeuwde Daniel terug
‘’Daniel…’’ Zei Santiago die de ruimte binnen was gelopen. ‘’De cel is klaar…’’
Daniel liet Ben los en borg zijn pistool op. Het duurde nog zeker een minuut voordat Daniel het oogcontact verbrak en zich naar Santiago keerde.
‘’Neem hem mee, en zoek daarna alle medicatie die wij hebben om deze man zo verdooft mogelijk te houden.’’ Zei Daniel op de kalme gecontroleerde manier die Santiago van hem was gewend.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mocht je dit hoofdstuk leuk vinden,  laat dit dan zien met een stem!
Als je een hoofdstuk een stem geeft dan helpt dit mij als schrijver enorm. Ik zie dan dat mensen mijn werk echt lezen en leuk vinden. Daarnaast geeft dit mij nog meer motivatie om met schrijven door te gaan :)
Comments zijn ook welkom als je bijvoorbeeld opmerkingen hebt of iets wilt weten.
Wil je meer van mijn schrijfsels zien? kijk dan op mijn Wattpad profiel: JvdW1988