Tabula (gepauzeerd)

Hoofdstuk 22. - Onverwacht leiderschap.

De reis terug was kort, de Magnus jeep reed zonder problemen over de struiken en kleine bomen die op hun pad stonden. De grote wagen, meer tank dan auto, scheurde met felle koplampen door de schemerende jungle terug naar het kamp. Er was haast, de vrouw was uitgemagerd en verzwakt, alsof zij haar eerste stappen naar de poort van de hemel al had gezet. Op meerdere momenten leek zij bij te komen, om daarna direct weer onwel te worden. Als wat de vrouw had gezegd de waarheid was, dan was zij de enige van de kolonie die nog in leven was, het enige wat zij nog konden redden, de enige mogelijkheid tot antwoorden over het lot van Tabula.

Toen zij aankwamen bij het kamp stond Emma hen op te wachten, zonder Klauss en zonder Ethan. Daniel zag haar alleen staan en direct bekroop hem een gevoel van argwaan. Ze rende op hen af terwijl Santiago uit de jeep stapte met de flauw gevallen vrouw over zijn schouder. Emma klampte zich vast aan Daniel zijn arm, en met trillende stem vertelde zij in paniek hoe Klaus nooit terug was gekomen, alleen de androïde Casey die vertelde dat zij waren aangevallen en Klaus het niet had overleeft. Hoe Ethan na een dronken val over een tent in conflict was geraakt met de anderen, hoe hij was overmeesterd en nu opgesloten zat in de evacuatieshuttle Hope. Hoe Emma bijna voor haar leven vreesde toen dit alles gebeurde en niet wist wat zij moest doen. Daniel kalmeerde haar, zei dat ze het goed had gedaan. Hij straalde rust uit omdat zij dit op dit moment nodig had, maar van binnen was hij woest. Niet woest op Emma, maar woest op het lef van Casey en de anderen. En terwijl Santiago met de vrouw over zijn schouder naar de tent liep die nu fungeerde als de medische post, maakte Daniel en Emma hun weg naar de grote tent in het midden van het kamp. De tent waar Daniel wist dat hij Casey kon vinden.

Het gesprek viel stil toen Daniel de tent binnenliep. Casey en Mia Blok zaten aan tafel terwijl haar rechterhand Johan Verhoeven achter haar stond. Hij hield het plasmageweer van Ethan vast en keek Daniel met een strenge blik aan. Onder elke andere omstandigheid had Daniel dit lachwekkend gevonden, een iele oude psychiater die probeerde soldaat te spelen tegenover hem.

Daniel gooide zijn eigen wapen op tafel, het wapen dat Santiago gekscherend de schrootschieter had genoemd, en nam plaats op de stoel voor hem.

''Is dit een dreigement?'' vroeg Mia verontwaardigt, meer beledigt dan onder de indruk.

''Ja. Maar niet naar jullie, dit is een dreigement naar mij.'' zei Casey zonder een moment van twijfel. Hij leek zich direct te beseffen dat dit een wapen is met ouderwetse kogels. En in tegenstelling tot plasma, was een androïde hier wel kwetsbaar voor. Als een androïde kon zweten wist Daniel zeker dat hij het nu zou hebben meegemaakt.

''Het een sluit het ander niet uit robot.'' zei Daniel terwijl hij Mia strak aankeek, zijn blik scherp en uitdagend.

''Het woord robot is afgeleid van het Tsjechische woord voor slaaf...'' zei Casey op de rustige toon die Daniel van hem gewend was geraakt. ''...En ik ben inderdaad een slaaf, een slaaf van het grotere geheel, het hele plaatje. Het menselijk brein is beperkt door emoties en zelfbelang, het vertroebelt jullie oordeel, laat jullie leiden door onlogische motivaties. Ik kan mij voorstellen dat ik daarom kil en onmenselijk overkom. Ik heb geen emoties, ik heb richtlijnen en kan alleen kijken naar het einddoel. Ik zie geen subjectieve constructie van goed of slecht, ik zie alles helder.''

''Dat klinkt als een lange manier om te zeggen dat je beter dan ons bent.'' gaf Daniel als sneer, wetende wat de androïde hier probeerde te verbloemen.

''Klopt, in dit geval ben ik inderdaad beter. Ik ken je dossier Daniel, ik weet wat je verloren hebt. Ik snap dat je gedreven bent om mensen onder jouw verantwoordelijkheid te beschermen. En ik snap dat je boos bent op mij, dat je het verlies van Klaus nu op mij projecteert. Maar vergeet niet dat iedereen in dit kamp onder onze verantwoordelijkheid valt, niet alleen Klaus. Al deze mensen konden tijdens jullie onzinnige zoektocht alleen op de bescherming rekenen van een vrouw die reisboeken schrijft en een labiele kapitein. ''

Daniel begon te kalmeren. Ondanks dat hij Casey op dit moment haatte kon hij niet ontkennen dat de androïde  gelijk had. Hij pakte zijn wapen van tafel en deed deze terug in zijn holster. Het was Daniel zijn manier om duidelijk te maken dat hij zich in de woorden van Casey kon vinden zonder dit uit te spreken.

''Ik hoor dat Ethan is opgesloten in de evacuatieshuttle.'' zei Daniel.

''Het lijkt erop dat Kapitein Owens helaas is teruggevallen in oude gewoontes en onze kleine voorraad Morfine heeft gebruikt voor zijn eigen doeleinden. Nu de alcohol op was leek hij iets stevigers nodig te hebben om hem op de been te houden. Informeer maar bij dokter Thomas als je daar twijfels bij hebt.''

Daniel hoefde niet te informeren, hij had de verhalen al gehoord, hoe Ethan zijn hoge baan binnen Orion had verloren door zijn twijfelachtige privéleven. Niemand kiest als privé piloot voor het management om daarna kapitein te worden van een vervoersschip tussen planeten. Jaren weg van huis voor een enkel ritje heen en terug, dat was alleen weggelegd voor mensen die niets, of alles te verliezen hadden.

''En wat willen jullie nu?''

''Ik denk dat het veel beter is dat wij de leiding nemen, het is duidelijk dat jullie geen controle hebben over deze situatie. '' zei Mia terwijl zij voorover leunde om haar woorden kracht bij te zetten.

''Dat dacht ik niet. '' zei Casey zo kort en resoluut dat Mia ervan leek te schrikken.

''Casey, we hebben net een uur gesproken over nieuw leiderschap.'' Klonk het verbaast uit haar mond.

''Klopt, maar ik heb nooit aangegeven dat jij die rol zou krijgen. En het feit dat je dit aanneemt zegt al genoeg over je karakter waarom er niet voor jou is gekozen. Ijdelheid is geen eigenschap die onze kans op overleven vergroot. Daniel is de meest geschikte kandidaat hiervoor.''

''Ben je helemaal gek geworden! We hebben hier geleerden, grote denkers, en jij zet deze soldaat aan de macht?'' riep Johan om Mia bij te vallen.

''Deze soldaat is een expert in overlevingstechnieken. Toen Uniform een selectie moest maken welke passagiers gespaard moesten worden kan ik je verzekeren dat Daniel hoger op de lijst stond jij, Mia en je achterban bij elkaar. Het is de meest logische redenering om hem te kiezen. Daarnaast had hij gelijk dat onze expeditie geen goed idee was, tegen het beter weten van iedereen aan deze tafel in.''

''Ik ga hier niet mee akkoord.'' Klonk het geïrriteerd terwijl Mia haar gezicht rood begon te worden, bijna kokend van woede.

''Je hebt geen keuze, het is besloten. Ik handel in overleg met Uniform. Ik had graag de leiding op mij genomen, maar ik mis de kennis die Daniel wel heeft.''

Een stilte viel waarin alle ogen op Daniel waren gericht.

''Ik denk dat wij het dan eerst eens moeten hebben over de oude kolonie die we hebben aangetroffen, en de vrouw die we daar hebben gevonden...''

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mocht je dit hoofdstuk leuk vinden, laat dit dan zien met een stem!
Als je een hoofdstuk een stem geeft dan helpt dit mij als schrijver enorm. Ik zie dan dat mensen mijn werk echt lezen en leuk vinden. Daarnaast geeft dit mij nog meer motivatie om met schrijven door te gaan :)
Comments zijn ook welkom als je bijvoorbeeld opmerkingen hebt of iets wilt weten.
Wil je meer van mijn schrijfsels zien? kijk dan op mijn Wattpad profiel: JvdW1988