Tabula (gepauzeerd)

Hoofdstuk 20. - Ruines vol vragen.

Daniel zat op de restanten van wat ooit een bank moest zijn geweest. Hij staarde naar de muur tegenover hem, naar het blauwe behang met de witte valken erop dat nog nauwelijks zichtbaar was onder de planten die zich in de loop der jaren over de muur hadden verspreid. Het was vreemd genoeg het dichts bij thuis dat hij zich in een lange tijd had gevoeld. Het riep herinneringen op die hij diep had weggestopt, genoeg verborgen om alleen in zijn dromen tot uiting te komen. Daniel voelde een verstikkende deken van melancholie over zich heen vallen, een confronterend gevoel dat hem onrustiger maakte, wat hem persoonlijk raakte. Hij stond op en maakte zijn weg uit wat ooit een kolonistenwoning was geweest.

Daniel liep naar buiten en keek om zich heen, naar de overblijfselen van meer dan vijftig kolonistenwoningen en bijna even zoveel opslagplaatsen en operatiegebouwen. Er was voor Daniel geen twijfel mogelijk dat er een serieuze poging was gedaan om een kolonie neer te zetten op Tabula. Zonnepanelen, een waterzuiveringsinstallatie verbonden aan een waterput, een gebouw dat duidelijk leek op een medisch centrum. Dit was geen kolonie in zijn eerste fase van opzet, dit was een kolonie geweest in zijn vierde of vijfde fase, een kolonie met de intentie van permanent verblijf.

Hier aan de voet van deze berg had een zich een bladzijde uit de geschiedenis van Orion afgespeeld die lang verscheurd, vergeten, genegeerd en aan de kolonisten woningen te zien verbrand was. Een blik in de ogen van Santiago was genoeg voor Daniel om te weten dat hij zich even ongemakkelijk voelde als hem. De totale stilte op Tabula was altijd verontrustend geweest maar hier tussen de afgebrande ruines van wat ooit een kolonie moest zijn geweest met vrouwen en kinderen, voelde deze zelfs ijzig.

Santiago en Daniel hadden tijdens hun tocht naar de kolonie niets tegen elkaar gezegd, en Daniel had geen idee meer hoelang zij erover hadden gedaan. Het leek alsof zij het ene moment besloten de asfaltweg te verkennen, en het andere moment tussen de ruines waren gearriveerd. Het voelde alsof de overblijfselen van de kolonie hen geroepen had, dat zij onbewust wisten dat zij dit moesten aantreffen.

Santiago tikte Daniel aan en wees naar de vele fruitbomen die in de verte zichtbaar waren.

''Ouwe, dat is hetzelfde fruit dat we hebben gevonden, denk je dat dat dit dorp is aangevallen door die wezens?''

''Geen idee.'' zei Daniel. ''Misschien wel, misschien verbouwde de mensen hier dit wel als voedselbron.''

Daniel en Santiago liepen dieper de kolonie in over de brede verbrokkelde asfaltweg die dwars door de kolonie liep en richting de aangrenzende berg leek te gaan. Des te dieper zij de kolonie inliepen, des te meer gebouwen gespaard bleken te zijn van de ravage die zich hier had voorgedaan. Het was duidelijk dat de brand voornamelijk aan het begin van de kolonie was ontstaan. Daniel keek naar de muren van de gebouwen die nog overeind stonden en zag de vele kogelgaten die er inzaten. Hij troostte zich met de gedachten dat de kolonisten in ieder geval niet zonder strijd ten onder waren gegaan. Het leek Santiago te ontgaan, hij was ten slotte van de plasma generatie als het op wapens aankomt.

Daniel herkende de stijl van de gebouwen steeds duidelijker, deze was identiek aan waar hij in had gewoond op de planeet Cassandra. Dezelfde gebouwen met dezelfde inrichting. Typisch Orion, alles uniform, alles volgens de regels. Orion zag dit als een kracht, Daniel zag dit altijd als een gebrek aan individualiteit. Maar op dat moment kon hij hier niet blijer mee zijn, want in de verte aan het einde van de weg zag hij een ijzeren opslagplaats. Een groot gebouw met daarnaast een drie meter hoge generator. Daniel herkende het gelijk en zonder iets te zeggen versnelde hij zijn tempo ernaartoe, hopend dat zijn vermoedens bleken te kloppen. Hij trok aan de hendel van de schuifdeur en met alle kracht die hij nog had schoof hij de schuifdeur omhoog. Daniel pakte zijn zaklamp uit zijn rugzak en scheen licht in de donkerte en een glimlach verscheen op zijn gezicht. Daar voor hem stond een Magnus jeep, een wagen geschikt voor elk terrein die enkel op zonne energie kan rijden. Daniel wist precies wat voor wagen het was, hij had er ten slotte eentje gehad op Cassandra. Het waren wagens voor extreme omstandigheden, bijna onmogelijk om kapot te krijgen, en deze zag er bijna gloednieuw uit.

''Santiago!'' riep Daniel enthousiast.

Geen gehoor...

Daniel draaide zich om en zag Santiago verderop staan, voor de ingang van een grot. De ingang was meters hoog en grote buizen liepen vanaf de generators van de kolonie diep de duisternis van de grot in. Daniel besefte zich dat is waar de weg naartoe leidde, dat in deze grot zich de antwoorden op hun vragen moest bevinden. Voor een moment twijfelde hij of deze kennis het weten waard was, maar hij leek zichzelf niet te kunnen beheersen. Nu zij zo dichtbij waren kon hij niet vertrekken zonder te weten waarom deze kolonie hier was gebouwd en wat er met de kolonisten is gebeurd.

Santiago keek Daniel aan, pakte zijn zaklamp, en samen begonnen zij de grote buizen die de grot inliepen te volgen.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mocht je dit hoofdstuk leuk vinden, laat dit dan zien met een stem!
Als je een hoofdstuk een stem geeft dan helpt dit mij als schrijver enorm. Ik zie dan dat mensen mijn werk echt lezen en leuk vinden. Daarnaast geeft dit mij nog meer motivatie om met schrijven door te gaan :)
Comments zijn ook welkom als je bijvoorbeeld opmerkingen hebt of iets wilt weten.
Wil je meer van mijn schrijfsels zien? kijk dan op mijn Wattpad profiel: JvdW1988