ဒီေန႕ေတာ့ ေျခေတြ လက္ေတြ မသယ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ပင္ပန္းေနသည္။
ရွယ္ယာဝင္လူႀကီးမ်ားႏွင့္ အစည္းအေဝးေၾကာင့္ ပုံမွန္ထက္ ပို၍ ႐ုံးဆင္းတာေနာက္က်သည္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ကားကလည္းပ်က္ေန၍ Bus ႏွင့္သာ ျပန္လာခဲ့ရသည္။
အဝတ္အစားလဲ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးေနာက္ လေပးယူစားေသာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ျပည္ႀကီးငါး။
ရွိုင္းက ျပည္ႀကီးငါး အလြန္ႀကိဳက္သည္။
ပန္းကန္စင္တြင္ ေထာင္ထားေသာ ပန္းကန္ႏွစ္ခ်ပ္မွ တစ္ခ်ပ္ကို ယူကာ ထမင္းခူးေနစဥ္ တံခါးေခါက္သံ ၾကားလိုက္ရသည္။
လာၿပီ ထင္ပါရဲ႕။
တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္း ေဝယံ။
လက္ထဲမွာလည္း အထုပ္ေတြႏွင့္။
"ခင္ဗ်ားက စားေတာင္စားေနၿပီလား။
ကြၽန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားနဲ႕ စားဖို႔ ဟင္းေတြေတာင္ ဝယ္လာေသးတာ။"
"အခုမွ စစားမလို႔။
ဝင္ခဲ့ေလ။"
ကြၽန္ေတာ္ေခၚေတာ့မွ အိမ္ထဲဝင္လာသည္။
ထမင္းစားပြဲကိုေရာက္ေတာ့ အလိုက္သိစြာ ပန္းကန္စင္ေပၚ က ပန္းကန္ကို မယူဘဲ ေၾကာင္အိမ္ထဲက ယူသည္။
ေသာၾကာေန႕ညဆို ပုံမွန္ ေဝယံက သူ႕ဆီလာေနၾက ျဖစ္သည္။
ေနာက္တစ္ေန႕ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံး အလုပ္သြားစရာ
မရွိသျဖင့္ တစ္ညတာကို စိတ္ေအးလက္ေအး ကုန္ဆုံးနိုင္သည္။
တစ္ခါတရံ သူအရမ္း စိတ္ပင္ပန္းေနသည့္အခ်ိန္မ်ားမွ လြဲ၍ေပါ့။
ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ေဝယံက မအိပ္ခင္ ႐ုပ္ရွင္တစ္ခုၾကည့္ဖို႔ ျပင္သည္။
ကြၽန္ေတာ္က ျပတင္းေပါက္နားရပ္ကာ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို မီးညွိလိုက္သည္။
"ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ ဝရန္တာထြက္ေသာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ "
ေျပာေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္သတိရသြားသည္။
ေဝယံက စီးကရက္နံ႕ကို မႀကိဳက္။
ရွိုင္းကေတာ့ စီးကရက္ကို သူ႕ထက္ေတာင္ ပိုေသာက္တတ္
သျဖင့္ ဘယ္တုန္းကမွ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ေရွာင္ေနဖို႔ မလိုခဲ့။
VOUS LISEZ
Miserable
Nouvellesတစ်နေ့ အဲ့တစ်နေ့တော့ ကိုယ်မင်းကို ပြန်တွေ့ရမယ်လို့ ကျိန်းသေ ယုံကြည်တယ် ရှိုင်း။ တစ္ေန႕ အဲ့တစ္ေန႕ေတာ့ ကိုယ္မင္းကို ျပန္ေတြ႕ရမယ္လို႔ က်ိန္းေသ ယုံၾကည္တယ္ ရွိုင္း။
